"Kindness of a stranger"

Afgelopen vrijdag was het tijd om met mijn groepje te gaan filmen voor audiovisueel.
Cars, Juliët, Britt, Marissa, Katja en ik gingen naar buiten. Hier gingen we al snel goed en serieus te werk.

Na een tijdje moesten we naar de volgende omgeving. Dit was voor ons het Volkspark. Terwijl Marissa en ik druk waren met de scène, ging Cars met Juliët in overleg vanaf welk punt en hoe zij haar camera moest houden. Hier viel Cars op dat er een IPhone 5 onder een grote boom lag. Deze pakte Juliët op en besloot het mobieltje mee te nemen om bij de politie af te geven.
Op de terugweg besloten we het mobieltje niet bij de politie af te geven, maar om deze op te laden en er zelf proberen achter te komen wie de (waarschijnlijk) bezorgde, paniekerige eigenaar was van het dure toestel.
Dit deden we.

Toen uiteindelijk het mobieltje aan ging lukte het niet achter de code te komen. We zagen echter al wel gelijk een foto waar vermoedelijk de eigenaresse van de mobiel op te zien was. Het was namelijk een achtergrond van twee dames, misschien een jaar of 19/20. Ik vroeg in de klas of iemand deze dames herkende. Dit was echter niet het geval.
Hierna keken we verder.

Uiteindelijk stuiterden we op de optie ‘Noodsituatie’. Hierna konden we klikken op ‘(medische) gegevens’ en kwamen we uit op haar naam (Lisa), geboortedatum, bloedgroep, en gelukkig ook de telefoonnummers van haar ouders en broer.
Ik besloot het nummer te bellen dat als “Ma” in haar mobiel stond. Haar oma nam op, ik vertelde dat het mobieltje van Lisa gevonden was, en later werd ik teruggebeld door een opgeluchte Lisa die me vroeg hoe verder.
We spraken af om 15:30 voor Tempo Team.

Aniek ging met me mee. Terwijl we aan het wachten waren kwam ter sprake dat dit eigenlijk helemaal niet vaak gebeurt. Tegenwoordig is het zo dat wanneer iemand een mobiel kwijtraakt, hij/zij deze ook gewoon kwijt is. Er zijn veel mensen die niet de moeite nemen de eigenaar te vinden, of het anders op z’n minst afgeven bij het politiebureau. Vaak zijn mensen ook blij maar eigenlijk ook verrast wanneer je de moeite doet ze te vinden en hetgeen wat van hen was terug te geven.

Toen het mobieltje ook werd opgehaald was dat precies wat ze zei. Dat ze ook maar geluk had gehad dat mensen als wij het mobieltje hadden gevonden. Voor hetzelfde geld was het doorverkocht of zelfs kapot of weggegooid. Dat wij dit niet doen noem je dan een ‘random act of kindness'.
Ze gaf ons als bedankje een doosje Merci en hier scheidden onze wegen.