Ik hoor iets....

Ik hoor iets… heel in de verte hoor ik iets. Ik kan alleen nog niet plaatsen wat precies. 

Ah ha… na een minuutje of twee kom ik er achter. Mijn wekker.

Vandaag is het zondag 26 juni 2016 en mijn wekker gaat af. 

Om precies te zijn om half 7. 

Zo, wekker uitgedrukt en nu de kracht vinden om dan ook daadwerkelijk mijn bed uit te komen. Met een half slapend hoofd loop ik naar de wc en dan door naar de badkamer. Automatisch zet ik de douche aan en spring ik eronder, na zeker ruim 20 minuten kom ik van het lekkere warme water vandaan (met moeite kan ik je vertellen) ik poets mijn tanden en smeer alle crèmepjes die ik nodig heb weer op (vraag me soms wel eens af of het echt allemaal helpt) en kleed me aan, droog me haren, spuit een luchtje op en K L A A R. 

Klaar voor weer een frisse en gloed nieuwe dag en uh ja ondertussen heb ik geen slapend hoofd meer hoor. Ik open de garage en stap op mijn fiets. En ik fiets. Ja ik fiets. wel zeker 15 minuten fiets ik naar oma (ze is jarig). Wauw hoe vaak je het woord fiets achter elkaar kunt zetten verbaasd me. Anyway ik ben ondertussen aangekomen bij oma. Met de muziek in mijn oren loop ik lachend naar binnen. Waarom lachend? Nou omdat ik aan het genieten ben, ik geniet van mijn muziek. 

En kijk de mensen allemaal lachend aan. Ik speel als het ware mijn eigen film af in mijn hoofd, mijn eigen serie. Nadenkend waar al die andere mensen vandaan komen, waar ze naar toe gaan en wat hun nu bezig houd. 

Het stukje ethiek in deze blog is heeul heel klein… maar is het niet fijn als we allemaal vrij zijn? Kunnen fietsen, dansen, springen, niet worden gediscrimineerd. Gewoon zijn zoals we willen zijn. 

(Dit mini stukje ethiek bedacht ik me op de fiets).

Ik doe mijn muziek weer in mijn oren. Loop lachend weer naar mijn fiets. Denkend waar alle mensen vandaan komen, na toe gaan, en waar ze aan denken. Speel de film, mijn eigen serie weer af.

Ik fiets naar huis.