Katja’s geweldige geneesmiddel

Twee weken tot het einde van het schooljaar, nog een gigantische hoop huiswerk voor mijn hoofd en een paniekaanval die ik al drie weken zag aankomen; dat is zo’n beetje wat er nu boven mijn hoofd hangt. Dit is nou de perfecte tijd voor een FULL ON WRITERSBLOCK.

Ik weet best dat dit blog over ethiek hoort te gaan, en voordat je nu gaat denken van: “dat zal ergens in deze tekst nog wel aan bod komen”. Sorry dat ik je teleur moet stellen. Not really sorry, though. Ik wil wel even eigenwijs doen. Dus hier heb je het: Katja’s geweldige eerste blog over ethiek, dat totaal niet over ethiek gaat. Mooi he. Ik weet het hoor. De titel is een beetje lang. Maar who cares, right? Daarbij ga ik ook meteen verklappen: dit blog is veel te lang en waarschijnlijk vreselijk irritant om te lezen. Maar ik verzeker je, het hoort er allemaal bij.

Terug naar mijn probleem. De writersblock; de reden voor de niet bestaande blogs over ethiek, en een hele hoop andere dingen die ik nog moet schrijven. Ik heb de oplossing gevonden. Het plan, de oplossing voor het gehate probleem waar elke schrijver mee zit; het geneesmiddel.

Maar voordat ik het verklap ga ik vertellen hoe ik dit wonderbaarlijke heelmiddel heb gevonden. Het begon allemaal de dag dat we de opdracht kregen om te bloggen over ethiek. Mijn eerste gedachte was; Niet weer bloggen! Want nee, bloggen is totaal niet mijn ding. Maar oké, wat moet dat moet.

Ik begon dus aan mijn eerste blog. De eerste drie zinnen waren binnen tijd van niets op papier. Toen kwam ik vast te zitten, dus ik herlas de eerste drie zinnen. Vreselijke bullshit was het. Allemaal weer verwijdert, overnieuw beginnen. Dit proces herhaalde ik tot ik het gevoel had het plafon stort op me neer. Daarbij moet ik zeggen dat ik wat claustrofobisch wordt als ik nerveus ben. En dat was ik, want de deadline was al in een uur. Uiteindelijk leverde ik niets in, omdat ik niets te vertellen had over ethiek. En drie zinnen inleveren die nergens op slaan was geen optie voor mij. Dat probleem heb ik niet alleen met bloggen. Ik zit met alles een beetje vast. Nou, een beetje heel erg vast.

Anderhalve week later en de situatie is alleen maar erger aan het worden. Geen blogs, geen inspiratie, geen niks. Claustrofobie op het hoogste level. Huizen zijn te klein, mensen te dichtbij, het lijkt wel of ik stik. Tenminste daarvoor heb ik een oplossing: Ik pak mijn hond - niet echt, ze weegt veertig kilo, dat doe ik mezelf niet aan – lijn om en op naar buiten. We lopen langs een paar velden, de straat is leeg, geen mens te zien, het is het paradijs. Eindelijk kan ik denken, eindelijk kan ik ademen. In mijn hoofd begon ik toen al dit onwijs lange monoloog dat je op dit moment aan het lezen bent. En in de loop van dat denkproces merkte ik hoe simpel het zou zijn om deze woorden op te schrijven (uit t typen, more like :P). En ik dacht bij mezelf; als dat lukt kunnen die blogs toch ook niet zo zwaar zijn.

En hier is het, mijn geweldige geneesmiddel voor de beruchte writersblock:

Stap 1: Ga wandelen in een omgeving zonder mensen.

Stap 2: denk na over het leven, de dood het heelal, whatever’s on your mind, how would I know? Krijg je al hoofdpijn? Perfect!

Door naar Stap 3: Denk erover na waarom je niet kunt schrijven.

Stap 4: Zoek een plek waar je rustig kunt zitten, en schrijf op waarom je niet kunt schrijven.

Stap 5: Maak daar je eerste succesvol (?) afgemaakte blog van.

Stap 6 (optioneel): Lever die shit in als je eerste blog.

Dit kan zomaar een placebo zijn, hoor. Maar daar ga ik niet over. Ik zit in mijn tuin op de grond, mijn kont doet zeer en het regent. Dat is een goed moment om te stoppen. Ik heb nu wel genoeg geluld.