So what

Afgelopen nacht was ik aan het werk.
Ik werk in de Horeca, bij Grand-Café De Twee Wezen, Pleintje, en Club RootieTootie. Dit zit allemaal in één groot pand in het centrum van Hengelo en valt ook onder hetzelfde bedrijf.

De werkkleding is ook gewoon hetzelfde, soms haal je een speciaalbiertje of schoteltjes bij elkaar op. Je werkt de ene keer aan de ene kant, en de andere keer aan de andere kant. Je kunt ook gewoon door de zaak heen lopen om bij de andere te komen. Dus het is wel duidelijk één samenwerkend bedrijf.

Het is alleen wel grappig om te zien hoe het dan toch weer verschilt. De Twee Wezen is namelijk echt duidelijk een Grand-Café. Heel formeel, als personeel wordt van je verwacht een rechte rug te houden en bijna nog met twee woorden te spreken.

En dan kom je bij Pleintje. Het biercafé. Waar de leider van Pleintje door de hele zaak heen roept: “HEY!! WAT BEN JIJ LELIJK.” en niemand boeit het dat dat zojuist door de hele zaak is geroepen, in bijzijn van de vele aanwezige gasten. Sommige gasten bulderen zelfs nog even mee met de niet-zo-charmante bulderlach van de leider.

Anyways, afgelopen nacht heb ik bij Pleintje gewerkt. Ik begon achter de bar om 22:00. Pleintje was open tot 6:00, maar omdat er verder nog een leider en coach aan de bar stonden en het was rustig, was ik om 3:30 al vrij. Ik besloot even gezellig één wijntje te doen met de andere collega’s die ook vrij waren. Na het wijntje besloten de meesten naar huis te gaan, maar collega Imar wilde nog kijken waar twee andere collega’s waren gebleven.
De aardige, geweldige, attente, awesome
Wacht even.
De vriendelijke persoonlijkheid in mij besloot even mee te lopen. We passeerden de ingang van Pleintje, waar de man voor stond die daar elke keer staat: onze welbekende beveiliger. Zoals altijd was hij in een vrolijke bui, gaf ons heel blij een high five/boks, en kwam op het idee om onverwachts mijn collega Imar in één seconde in een geweldige houdgreep te houden. Ik stond hem natuurlijk keihard uit te lachen, want leedvermaak.

Vervolgens, puur uit automatisme of zoiets, keek de beveiliger mij aan, liet Imar los, en liet me nogmaals in slow-motion zien hoe iemand in één beweging zo neer te halen zoals hij net deed. Het drong mij binnen dat hij mij dit op dat moment uitlegde omdat ik een vrouw ben. Hij had het net zo goed ook meteen aan Imar uit kunnen leggen, of in ieder geval Imar vertellen wat, waarom en hoe het werkte, maar alleen ik kreeg de uitleg. Want voor vrouwen is het belangrijk om zelfverdediging te kennen waar dat kan.

Mijn vriend was ook doodongerust omdat ik geen fiets had, dus ’s nachts naar huis moest lopen.
Als ik een kerel was, had niemand dat wat uitgemaakt.
Ik raak geërgerd wanneer iemand zich zorgen maakt om mij. Ik ben een vrouw, so what.