Geen shoarma maar aardappel

HENGELO - Ik heb het 'vaak' meegemaakt tijdens mijn halfjaar durende stage bij de Twentsche Courant Tubantia, stadsredactie Hengelo. Het ging om de vraag: zou ik jouw verhaal nog even mogen nalezen en eventueel veranderen? Waarop mijn antwoord was: natuurlijk, maar alleen op feitelijke onjuistheden. Dit ging, op één na, goed.

Zo kreeg ik te horen dat er een nieuwe aardappelkiosk was in Hengelo. Mijn stagebegeleider zei: Justin, ga maar eens een kijkje nemen wat het is. Na vijf minuten lopen kwam ik aan bij de kraam. Achter het schap stond een druk pratende Turk, samen met zijn zusje. Zij probeerden een gepofte aardappel aan de man te brengen. Dit lukte, en daarna was ik aan de beurt. Ik stelde me netjes voor en vertelde waarvoor ik kwam. De Turk raakte helemaal in z'n element, toen ik vertelde dat ik een stukje over zijn nieuwe aardappelkiosk wilde schrijven voor in de Tubantia. Hij sprong nog net niet de over toonbank om geïnterviewd te worden.

Gepofte aardappel

Het interview ging van een leien dakje. Ik stelde de vragen en de Turk die praatte aan een stuk door, over onder andere hoe geweldig zijn nieuwe concept was bla bla bla. Na het interview kreeg ik zelfs nog een gepofte aardappel aangeboden, en daar zei ik geen nee tegen. Voordat ik het eten op had, stelde hij de 'welbekende' vraag: zou ik jouw verhaal nog even mogen nalezen en eventueel veranderen? Mijn antwoord: geen probleem, maar alleen feitelijke onjuistheden. Als mensen dit vragen vind ik het niet over de rand, dus ethisch prima.

Shoarma

Toen ik terug was op de redactie, vertelde ik hoe het gegaan was. Mijn stagebegeleider was onder de 'indruk', en zei dat het morgen meegaat in de krant. Ik moest dus hard aan de slag. Lekker tikken. Op een gegeven moment was ik klaar, en was ik naar de aardappelverkoper gegaan om het te laten redigeren. Hij had heel wat aanmerkingen, maar het waren geen feitelijke onjuistheden. Een voorbeeld: tijdens het interview kwamen twee jongens langslopen die zeiden: daar kan je shoarma kopen. Dit was echt gebeurd, maar de aardappelverkoper zei: die jongens zeiden geen shoarma, maar aardappels. En zo had hij nog een aantal aanmerkingen. Hij wilde niet dat het gepubliceerd werd. Dit vind ik ethisch gezien over de rand. De 'beste' meneer had met mij afgesproken: veranderen op feitelijke onjuistheden en verder niet. Hier hield hij zich dus niet aan.

Publiceren

's Avonds toen ik thuis was, belde die Turk mij en bleef hij maar 'lullen' tot ik een ons woog. Ik was er klaar mee en belde mijn chef. Uiteindelijk hadden we afgesproken het niet te publiceren.

Failliet

Een paar weken later, werd mijn chef gebeld door de 'aardappelturk'. Hij gaf aan dat het toch wel gepubliceerd mocht worden, zonder zijn aanpassingen. In het verhaal stond ook dat hij honderd eigen kiosken wilde in Nederland (had hij wel gezegd). Inmiddels is zijn bedrijf al een aantal maanden failliet.