HOU GEWOON JE MUIL!

Wanneer ik een lange vermoeiende schooldag gehad heb en nog helemaal moet terug reizen naar het drugsdorp (lees: VH-City), denk ik vaak:

‘’Goh laat ik lekker in de stilte coupé gaan zitten, lekker ontspannen, rustig en relaxxx’’

(Ik wou bijna typen: ‘’En een wijntje erbij en het voelt als weekend, die stiltecoupé’’.)

Ik pleur mijn loodzware (en lelijke) Eastpak tas op de stoel. Ik nestel mij lekker in die fijne NS Intercity. Rust, zennnnn… Zou je toch denken. Tót er een paar vrouwen binnen komen. Ik heb niks tegen vrouwen, ze kunnen goed koken en schoonmaken. Máár als jij met die tien Primark tassen van je gezellig gaat zitten beppen over hoe leeeeeeeeeuk het wel niet was in dat Enschede, denk ik echt :

Vogue, Dior, Prada, Dolce and Gabanna ALLES ken je en draag je. Maar die grote S op het raam waar met koeienletters naast staat: STILTE, en zelfs voor onze buitenlandse vriendjes het woord SILENCE, die ken je niet?!

Of nóg erger: je bent zo’n vrouwwezen die wel weet wat dat S teken is maar gewoon denkt: boeit me gene ene reet. Ik snap heus wel dat die vrouwtjes willen praten na hun dagje Primark, maar doe dat lekker in die andere coupé, want daar zijn die andere coupés namelijk wél voor!

Maar (Thank-Gosh) was ik niet de enige die dacht van deze kletsende vrouwlijken:

 ‘’Rot effe lekker een eindje op met die giechelbuien van jullie’’.

Een vriendelijke meneer van ik schat zo ergens in de vijftig zat een paar stoelen van mij verwijderd. Voor dat deze kletsmadammen binnen kwamen las hij rustig zijn krant. Maar toen de dames na een paar minuten ongegeneerd hard kletsen over  echtgenoten die hun niet meer aantrekkelijk vonden was deze meneer het zat.

De beste man sloeg zijn krant dicht, liep naar de niet zulke aantrekkelijke vrouwen

(ik begrijp hun echtgenoten helaas wel…) en zei:

‘’Excuseer mij, maar dit is een stilte coupé. Zou u alstublieft uw mondwerk dicht willen houden’’. Mijn hart maakte een klein vreugde dansje, misschien hielt het dan nu op.

Maar nog geen seconde later kreeg ik een hartverzakking toen een van de dames dit reageerde: ‘’Ehh, nou nee! Dit is een vrij land ik mag doen what-ever ik wil duzzzzz…’’ (Lees dit met een accent van een Drentenaar die denkt cool en ABN sprekend te zijn). Hoe kan je dit zo bruut antwoorden tegen een man die je dit netjes vraagt, en ook nog eens volledig in zijn recht staat?! Ik kan het in elk geval (gelukkig) niet.