Nooit meer zullen we zo vrij zijn als een kind. Je weet nog niets van de wereld en ieder mens was goed en interessant.
Nu is alles anders, ontdekken we de echte wereld en maken we niet alleen kennis met het goede maar ook met het kwade.
De wereld is zoveel fijner met vertrouwen. Iedereen is liever en leuker en het voelt gewoon positief. Niks om je druk over te maken. Wantrouwen daarin tegen. Dat maakt angstig en negatief. Wie zijn er eigenlijk te vertrouwen?
Ik zat laatst in de trein bij een vierzitter. Naast mij zat een meisje en tegenover haar haar vriendinnetje. Niks geks. Wel een ander huidskleur. Ik vroeg mezelf af of dat wat uitmaakt en mijn antwoord was nee.
Ze waren een boek aan het lezen en af en toe praatte ze Engels met elkaar.
Ik had mijn oortjes in en luisterde naar mijn muziek en keek naar buiten.
Na 3 uur reizen was ik er dan eindelijk, Groningen. De conducteur klonk door de speakers en de trein stond een paar minuten later stil. Ik ging staan en sloot aan in de rij om zo meteen door de treindeuren naar buiten te lopen, ik keek nog even achter mij of ik niets had laten liggen maar zag niets. Ik keek naar de andere kant van het gangpad waar ook mensen wachten om de andere treindeur uit te stappen. En ik zag de meisjes staan waar ik zojuist langer dan een uur naast had gezeten. Een van hun bukte naar de grond en kwam lachend naar boven. Met iets in haar hand.
Apple oortjes, die fijne witte, die ik ook heb…
Het voelde niet goed. En ik mag niet vooroordelen, maar mensenkennis weet ik dat ik dat heb. Het zijn namelijk míjn witte Apple oortjes. Maar ik zei niks. Ik kon het niet. Ik durfde niet.
Het meisjes met de Apple oortjes in haar hand zei tegen haar vriendin “that way”. En ze gingen er vandoor.
De langere meest onlogische route naar de verste treindeur opening.
Het voelde raar, onwerkelijk. Verbazingwekkend rustig was ik. Hoor je niet in paniek te raken als zoiets gebeurt? Of is het hetzelfde als een snoepje stelen van de snoepwinkel, want dat kan tegenwoordig ook allemaal. Of een fiets stelen op het station. Het gebeurt tegenwoordig en dat is geen big deal meer.
Omdat ik puur alleen nog maar op gevoel was afgegaan wist ik het nog niet zeker. Inmiddels was ik de trein uit en doorzocht mijn tas en jas. Geen witte Apple oortjes.
Het blijft me verbazen dat mensen in staat zijn om zomaar iets van een ander te stelen, hoe klein het ook is. Maar ik blijf er dan maar op vertrouwen dat ook “oortjes-dief” op haar beurt door de slechte karma wordt getroffen.
Vind dit bijzonder goed geschreven Jess, ook al vind je het niet leuk: JE KAN HET VERDORIE GEWOON WEL.
BeantwoordenVerwijderen