Over de (aan)rand(ing)

Dansjes, drankjes, sigaretjes. De échte Willeke komt naar boven rond een uurtje of twaalf op een zwoele zaterdag ergens in juni. Haren in de krul, voor het eerst een poging gedaan mijn gezicht te ‘contouren’ met make-up en twee gaten in de broek. (Want dat is tegenwoordig heel hip). Klaar om te gaan.

Tijdens het dansen lach ik, van oor tot oor, want wat geniet ik van de technodeuntjes en rare leuke mensen om me heen. Een meisje rechts van me heeft een weinig verhullend wit topje aan. Haar voorgevel popt er bijna uit, en haar neppe wimpers staan scheef op haar oogleden. Haar korte broekje kruipt een beetje in haar billen en de haarextensions hangen losjes over haar schouders. Drie jongemannen staan om haar heen, met prangende ogen op haar gericht. Als jagers op een prooi, wachtend op een signaal om toe te slaan. Ik zie hoe alle meisjes haar walgend aan kijken maar alles wat ik voel is medelijden. Ik wil er wat van zeggen maar houd me in. Iets zegt me dat de hoeveelheid alcohol dat door haar lichaam stroomt haar maakt zoals ze is en mijn mening niet op prijs stelt.

Ik loop naar buiten om even af te koelen. Ik heb weinig hobby’s of dingen waar ik echt de beste in ben. Maar ik kan met trots vertellen dat ik heel goed ben in uitgaan zonder ruzie’s, drama of ellendigheid. Echter, een zwerm van gele hesjes, blauwe helmen en sirene’s vliegen me om de oren. Een jongen ligt schreeuwend op de grond, al in de boeien geslagen. Hij blijkt een meisje aangerand te hebben. Het meisje met de weinig verhullende kleding aan, zoals ik net uitvoerig beschreef. Als ik de mensen om me heen moet geloven heeft hij haar zojuist betast. “En terecht, kijk hoe ze eruit ziet”, hoor ik tussen al het lawaai door. “Ja, ik snap het wel.”

Nee. Zo werkt het niet. Iemand mag nooit, maar dan ook nooit zomaar aan iemand zitten zonder dat iemand dit wil. Natuurlijk weet ik niet hoe het zich heeft afgespeeld, dat weet je nooit. Maar een oordeel vellen over iemand die je niet kent, een situatie schetsen en een beeld neerzetten dat niet klopt hoort gewoon niet. Nu niet, maar in de journalistiek helemaal niet. Het is zo makkelijk om te ‘judgen’ en het beeld om te zetten naar wat JIJ denkt gezien te hebben of hoe JIJ denkt dat iets is.