Ik vind, ik vind, ik vind

Ik heb nog al vaak een meningsverschil met mijn vriend. Met een heleboel dingen zitten we niet op één lijn. Onze normen en waarden verschillen best wel. Afgelopen vrijdagavond was er weer een kwestie waar we allebei anders over dachten.

Een boze klant had op Facebook een negatief bericht geplaatst over Preston Palace en haar werknemers. Ze waren het niet eens met het beleid van Preston Palace, wat luidt; tafels mogen niet aan elkaar worden geschoven want personeel moet er tussendoor kunnen blijven lopen. Natuurlijk volgt niet iedere werknemer dat beleid. Alleen de jongen in kwestie sprak de klant er wel op aan terwijl zijn collega het niet had aangekaart bij de klant die avond daarvoor. Meneer de klant was het er niet mee eens en ging met de jongen in discussie. Wat blijkt dus, die jongen was klaar met de manier waarop de klant hem behandelde. "Meneer, uw manier van praten staat mij niet aan", zoiets zei de jongen. De man zou blijkbaar veel met zijn handen hebben gepraat en zijn stem hebben verheft. Ik sta persoonlijk 99 van de 100 keer aan de kant van de werknemer. Ik heb het zelf ook vaak genoeg meegemaakt, dat een klant boos op mij werd en mij respectloos behandelde omdat ik het beleid van Blokker volgde. Mijn vriend was het er niet mee eens, hij vond dat die klant al het recht had om zo tegen de werknemer in te gaan, iedereen heeft immer zijn eigen manier van communiceren. Kan ik het voor een deel mee eens zijn, voor een deel ook niet. Ik denk namelijk dat ik wel weet wat voor een meneer dat is geweest. Een meneer die met zijn familie/vrienden een weekend naar Preston Palace gaat. Bij mij ontstaat er dan gelijk een ijkpersoon. Bij jullie ook?

Uiteindelijk ging het er om dat ik vind dat die jongen al het recht had om die mensen aan te spreken en die meneer aan te spreken op zijn gedrag. Ik heb er persoonlijk ook een hekel aan als mensen gaan zeuren over bedrijven, winkels, restaurants etc. op Social Media. Mijn vriend vond dat die meneer zijn eigen manier van communiceren gewoon mocht gebruiken en dat die jongen respectloos heeft gehandeld. Hij vond wel dat de klant het beter met het bedrijf zelf had op kunnen lossen en niet zo op Facebook had gezet.

Ik hoor iets....

Ik hoor iets… heel in de verte hoor ik iets. Ik kan alleen nog niet plaatsen wat precies. 

Ah ha… na een minuutje of twee kom ik er achter. Mijn wekker.

Vandaag is het zondag 26 juni 2016 en mijn wekker gaat af. 

Om precies te zijn om half 7. 

Zo, wekker uitgedrukt en nu de kracht vinden om dan ook daadwerkelijk mijn bed uit te komen. Met een half slapend hoofd loop ik naar de wc en dan door naar de badkamer. Automatisch zet ik de douche aan en spring ik eronder, na zeker ruim 20 minuten kom ik van het lekkere warme water vandaan (met moeite kan ik je vertellen) ik poets mijn tanden en smeer alle crèmepjes die ik nodig heb weer op (vraag me soms wel eens af of het echt allemaal helpt) en kleed me aan, droog me haren, spuit een luchtje op en K L A A R. 

Klaar voor weer een frisse en gloed nieuwe dag en uh ja ondertussen heb ik geen slapend hoofd meer hoor. Ik open de garage en stap op mijn fiets. En ik fiets. Ja ik fiets. wel zeker 15 minuten fiets ik naar oma (ze is jarig). Wauw hoe vaak je het woord fiets achter elkaar kunt zetten verbaasd me. Anyway ik ben ondertussen aangekomen bij oma. Met de muziek in mijn oren loop ik lachend naar binnen. Waarom lachend? Nou omdat ik aan het genieten ben, ik geniet van mijn muziek. 

En kijk de mensen allemaal lachend aan. Ik speel als het ware mijn eigen film af in mijn hoofd, mijn eigen serie. Nadenkend waar al die andere mensen vandaan komen, waar ze naar toe gaan en wat hun nu bezig houd. 

Het stukje ethiek in deze blog is heeul heel klein… maar is het niet fijn als we allemaal vrij zijn? Kunnen fietsen, dansen, springen, niet worden gediscrimineerd. Gewoon zijn zoals we willen zijn. 

(Dit mini stukje ethiek bedacht ik me op de fiets).

Ik doe mijn muziek weer in mijn oren. Loop lachend weer naar mijn fiets. Denkend waar alle mensen vandaan komen, na toe gaan, en waar ze aan denken. Speel de film, mijn eigen serie weer af.

Ik fiets naar huis.

Religie mag geen rol spelen

Ik scrol door het nieuws op de website van RTL Nieuws als ik de kop 'Geen Gay Pride maar politiemacht in Istanbul' lees. Het eerste wat in mij opkwam is de vraag: Hoe kan het dat religie de baas is in een land?

Want dat de Islam niet goedkeurt dat mannen is 1. Maar dat kan er toch nog niet voor zorgen dat het hele land tegen homo is en zelfs de politie? Op deze manier ben je gewoon verplicht om je te bekeren tot de Islam. Het gaat dan dus nog niet eens om het feit of het menselijk is om homo's niet te accepteren maar puur dat het hele land erop tegen lijkt. De politie greep in Istanbul in tijdens een Gay Pride terwijl naar mijn gevoel de politie neutraal zou moeten zijn en de homo's in dit geval zouden moeten beschermen.

Zo gaat het er hier in Nederland in ieder geval wel aantoe. Homo of niet; je wordt beschermt door de politie. De politie is er voor elke burger maar dat is daar toch werkelijk anders. Wordt het niet een keer tijd dat een homofiele man undercover gaat bij de Turkse politie? Puur om respect af te dwingen voor homo's. Want ik vind dat ze veel meer respect verdienen dan dat ze nu krijgen in Turkije.

Dat je geloof er tegen is, is iets wat je zelf zou moeten weten. Als je daar respect voor hebt, is het je eigen keus. Maar hoe kan het zo dominant zijn in een land? Het lijkt wel alsof de Islam de baas is in Turkije. Tegelijker tijd vraag ik me af of er überhaupt de mogelijkheid is voor katholieken, christenen of noem het maar op, om naar de kerk te gaan in een land als Turkije. Want daar waar de Islam wel moskeeën heeft in landen als Nederland en Duitsland ben ik daar eigenlijk wel heel benieuwd naar.

Om vervolgens homo's te gaan arresteren in plaats van beschermen gaat mij over de rand. Daarmee discrimineer je naar mijn gevoel als politie zijnde en laat je je van je meest corrupte kant zien.

Commercieel honden clonen

Vorige week was het weer eens zover dat ik me verveelde en besloot een beetje op YouTube rond te zwerven. Dat is één van mijn vele niet zo handige hobby’s als ik geen zin in niks heb en te lui voor alles ben. Ik zat daar dus voor mijn laptop, een beetje Buzzfeed filmpjes te kijken en toe kwam ik iets tegen wat me toch echt wel verbaasde. Het filmpje waar ik op klikte heette “We cloned our dead dog”. Klonk gek dus bekeek ik het.

Een echtpaar uit Groot-Brittannië had een boxer. Die was overleden en ze willen graag terug. Hun oplossing; klonen. Ze sturen du de DNA van hun hond naar het bedrijf Sooam labs in Zuid-Korea dat hun hond voor hen gaat klonen. Het hee gedoe kost zo’n 70 000 euro. Nou ja, als je zo nodig een fortuin uit wilt gaan geven om een puppy te krijgen die identiek is aan je oude hond. Ga je gang. Dat was mijn eerste gedachte ten minste.

Omdat ik het onderwerp klonen nogal interessant vond ging ik wat verder researchen. Om een hond te klonen zijn blijkbaar twee donor honden nodig. Van de ene hond wordt een eicel genomen, waaruit al het genetische erfmateriaal wordt vervangen door de DNA van de te klonen hond. Met die eicel worden een aantal embryo’s gekweekt die dan in de tweede donor hond worden geplaatst. Dit is de hond die dan later de puppy’s gaat dragen. Beide donor honden moeten voor de procedure geopereerd worden, beide honden worden onder narcose gezet en opengesneden. Alleen omdat een of andere noob per se een kopie van hun schoothondje wil. Dat vind ik ethisch gezien dus echt niet kunnen. 

Journalist van de eeuw

Afgelopen week is de journalist van de eeuw overleden. Nog geen seconde nadat ik het pushbericht van de NRC gekregen heb zit ik al op hun site. Precies zoals ik al dacht, Henk Hofland. Een man wiens columns ik lang gelezen heb. Een man die de naam journalist van de eeuw eer aan doet. Jammer dacht ik. Zijn columns, oh ja die las ik altijd met veel plezier. Maar sinds een tijdje kon die dat niet meer. Zijn gezondheid werd slechter en dat vond hij misschien zelf nog wel erger dan wij, zijn trouwe lezers. Hij moest stoppen met schrijven.

Hofland was een journalist met een voorbeeldfunctie. In ieder geval voor mij. Hij schreef niet voor mensen die hun mening al klaar hadden liggen bij de eerste letter of komma. Naar mijn mening had hij nog een goed oog voor de journalistiek. Zijn artikelen en columns waren altijd wel interessant. Ze werden dan ook altijd goed gelezen. Het ging Henk niet op opvattingen maar om keiharde feiten. Henk ging met de tijd mee, hij bleef niet achter. Hij genoot ervan om achter zijn laptop zijn nieuwste column voor de NRC te schrijven. 

Met Henk zijn we een geweldige journalist kwijtgeraakt. Een ouwe rot zoals ze dat in de volksmond zeggen, maar wel eentje die zijn verstand er tot het einde nog bij had. Een journalist die wist wat de journalistiek inhield. Rust zacht Henk. Je hebt je beroep eer aan gedaan. Gelukkig hebben we je artikelen nog, nu kan ik weer aan de slag met die van mij.

Maar het heeft nog helemaal geen hartje?!

Heftige discussies tussen vrouwen kunnen ontstaan als je het gaat hebben over abortus plegen. Het gaat over leven en dood, toch zijn er zoveel verschillende meningen over. Waarschijnlijk wordt je mening hierover ook gevormd door je omgeving en je cultuur. Onbewust neem je toch de denkwijze over van mensen die dicht bij je staan. Of heb je een voorbeeld waarom je abortus plegen wel of juist niet zou doen. 

Persoonlijk wil ik het kind pas de kans geven als ik het kind iets te bieden heb. Ik ben geen expert in abortus plegen en weet er niet veel van af. Toch zeg ik (nu) dat ik het wel zou kunnen doen. Betekent dit dat ik hypocriet ben? Omdat ik totaal geen idee heb wat abortus plegen inhoud of omdat ik geen idee heb wie of wat voor mensen wel voor mijn kind zou kunnen zorgen?

De afwegingen die je moet maken zijn vaak afwegingen waar je totaal geen verstand van hebt. Als het je eerste kind is, ben je een leek in het moederschap. Welke afwegingen daar bij horen hoor je dus van andere moeders of deskundigen. Die ook weer een mening hebben over of je wel of geen abortus moet plegen. Dus wat moet je dan kiezen, wat is het verstandigs. Laten we hopen dat iedereen goed op zijn hoede is voor de consequenties. En dat deze situaties zo min mogelijk voor komen.

Asociaal

Mijn broer besloot een barbecuefeest te houden voor zijn klas. Dit organiseerde hij in onze achtertuin. Hij zit op Hogeschool Saxion, bij Human Resource Management, dus (vooroordeel) had ik verwacht dat er nette dames en heren de vloer over zouden komen.
De eerste indruk was wel goed. De eerste jongen die binnen kwam, gaf netjes een hand en stelde zich voor. De tweede jongen deed dit ook, net als de andere dames en heren die aan kwamen zetten.

Net als toen ze weg gingen, zeiden ze allemaal netjes bedankt tegen mijn ouders dat ze hier gezellig konden komen barbecueën met zijn allen.
Ik had de plank echter totaal misgeslagen met het niveau van deze types.

Vooral naarmate de alcohol bij ze insloeg (wel bij de heren) en ik voorbij liep, hoorde ik één van de jongens al uit het niets zeggen “Nienke is echt focking lekker”.
Mijn broer stond verderop dus die hoorde het niet. Maar ik vond dit echt totaal niet kunnen. Ten eerste de toon. Ten tweede überhaupt zomaar zoiets hardop roepen. Zeg het dan tegen je beste vriend als je dit zonodig uit moet spreken. En ten derde, voor mij ook het allerbelangrijkst, respectloos, ook tegenover mijn broer, om op een barbecue met je klas in iemands achtertuin zitten en dan zo’n seksuele opmerking maken. Over HET ZUSJE van degene die dit heeft georganiseerd.
Denken zoiets zomaar te mogen zeggen.

Naarmate het later werd ging mijn moeder naar bed. Ze hoefden niet te fluisteren. Maar het was ook totaal onnodig, grote onzin, en ontzettend asociaal en niet over nagedacht dat ze ineens uit het niets besloten die muziek met volume 30 omhoog te gooien.
Ten eerste, je bent in een woonwijk en het is laat. Gedraag je.
Ten tweede, mijn moeder ligt in bed en jij komt hier keihard muziek opzetten. Respectloos.
Ten derde, als jij in je eigen tuin was, zou je je dan ook nog zo gedragen? Of zou je dan ineens zo’n schijnheilig persoon zijn omdat je dan wel degene bent die hier uiteindelijk verantwoordelijk voor is.

Kortom, het feit dat mensen van Saxion komen betekent zeker niet dat zij meteen welgemanierd zijn of een hoger niveau hebben. Het blijkt maar weer dat het puur in de persoon zelf zit om te weten, en te tonen, hoe je te gedragen.

Hoera! Ik ben al vier maanden….

Laatste week… Bijna vakantie… Nog heel effe knallen! Op dit moment staat het onderwerp ethiek mij helemaal niet aan. Heb meer zin om te schrijven over mega positieve dingen en veel zonneschijn. Helaas kwam ik zelf niet meer op een idee voor een blog over ethiek. Google is my best friend, en daar kwam ik iets tegen waarvan ik dacht: ‘’YES DIT IS EEN ÜBER ETHISCH ONDERWERP!’’ En daarom nu een storytime:

Een paar maand geleden zat ik rustig thuis op de bank Netflix te kijken. Dat doe ik wel vaker. Mijn telefoon ging af, onbekend nummer. Ik nam op en hoorde aan de andere kant een meisje hysterisch schreeuwen. Prank call dacht ik dus hing op. Niet veel later werd ik weer door het zelfde nummer gebeld: ‘’Melll, Melll niet ophangen! Ik ben het…’’. Ik herkende de stem meteen, het is een kennis van me die een tijdje geleden verhuist is naar de andere kant van het land. De afgelopen jaren had ik nauwelijks contact met haar, tot toen die dag.

‘’Luister naar me, er is niks ernstigs aan de hand of nou ja… Wat is het verschrikkelijkste wat er kan gebeuren voor een meisje van onze leeftijd?’’ zei ze.

Ik dacht na, hmm.. Misschien had haar vriendje het uitgemaakt. Die bleek ze al heel lang niet meer te hebben, ze had de afgelopen tijd wat losse scharrels zei ze. ‘’Trut nee luister, ik kan misschien mijn opleiding niet meer afmaken en naar mijn succesvolle toekomst kan ik helemaal wel fluiten’’ schreeuwde ze door de telefoon.

Aiii die is zwanger, maar hoe reageer je daar op? Ik kreeg in mijn geval niet eens de tijd om te reageren. ‘’Morgenmiddag 15:00 ben je dan thuis? Kan jij zo’n test online bestellen? Mijn ouders mogen hier niet achter komen want dan ben ik dood’’.

Dat was schrikken. En vanaf dat punt kan je je alles gaan inbeelden als een typisch Amerikaanse teen girl film.  Ik had wat chocolade repen in huis gehaald, tissues voor mocht ze dan echt zwanger zijn. Eind goed al goed: ze was niet zwanger. Ze was door het dolle heen, zó opgelucht zelfs dat ze gelijk in de auto stapte en terug naar huis reed. Zonder mij te bedanken, of terug te betalen voor het kopen van die zwangerschapstest.

Nu vind ik dat laatste niet kunnen. Je vraagt iemand om hulp, die helpt en je bedankt niet eens. Maar dat is niet mijn ethische kwestie van dit keer. Stél zij was wel zwanger geweest, wat vind jij dan dat ze had moeten doen.  Had dit meisje van zestien bijna zeventien jaar het kind weg moeten laten halen of niet? Vanuit haar ouders geloofsovertuiging had het niet gemogen. Maar zij zou gemakkelijker haar school kunnen afmaken als ze geen baby er bij heeft.

De vraag van deze week: is abortus moord?

Laat het hieronder in de reacties maar weten, ben nieuwsgierig naar jullie meningen.

PS: Vergeten mijn titel af te maken… oeps! Maar ik ben dus al vier maanden trotse eigenaresse van dit: http://images.enstarz.com/data/images/full/93982/urban-decay-gwen-stefani-eyeshadow-palette.jpg

Ik kan er mega blij van worden. En met dat gevoel ga ik lekker de vakantie in.

Happy vakantieieieieieieie

Niet naar Egypte maar wat wil je dan met je leven?

Ookal leven we in Nederland en zijn dingen goed geregeld, het is niet gratis allemaal. Je wordt elke dag bewust gemaakt van het feit dat je slecht eten eet: plofkip, vlees met antibiotica, E-nummers, noem maar op. Dat je kleding wordt gemaakt door loonslaven uit derdewereldlanden, voornamelijk in Azië, en Afrika, dat we de wereld en de atmosfeer kapot maken met onze uitstoot en ons consumentisme, dat we slecht zijn voor vrouwen, kinderen, vluchtelingen, dat Zwarte Piet moet worden afgeschaft, dat God niet bestaat, dat we onder controle worden gehouden door een superrijke elite, dat we er niet bijhoren als we niet naar de duurste feestjes gaan, de mooiste kleren dragen, niet veel vrienden hebben op Facebook, als er niks is dat ons uitzonderlijk maakt.

Daarnaast moeten we leren omgaan met het feit dat we maar een miliseconde op deze aarde rondlopen en dat we allemaal sterven. Dan moeten we de wereld nog zien en vooralv eel reizen, maar het lieft niet met het vliegtuig (slecht voor het milieu) en naar plekken waar nog niemand is geweest. Dat doen we om te 'onthaasten' van onze gestresste levens, maar omdat we niet goed genoeg onthaasten worden we weer gestresst van de tegenvallende hoge verwachtingen. Alle spullen die we meenemen moeten constant in de gaten gehouden worden. Iedereen wil wat van je, overal is reclame. Zelfs in dromen wordt straks geadverteert. Iedereen wil geld aan je verdienen. Een eigen identiteit lijkt zo ver uit het zicht. Dit is wel een heel nare afspiegeling van de wereld. Soms moet je dit soort troep even uit je hoofd halen en op papier gooien.

Mijn opa, Opa de Wolf is alleen 90 geworden omdat zijn levensmotto is 'niet mokken'. Ik vroeg het hem laatst, tijdens zijn 90e verjaardag: 'Hoe bent u zo oud geworden?'. Niet mokken dus. Maar mokken is niet het zelfde als je bewust zijn van de feiten. En die zijn dat je goed moet oppassen, want er willen een heleboel mensen geld aan je verdienen.

Oke. Genoeg. Laten we het eens hebben over de kansen die voor ons klaarliggen. Ik hoorde laatst een show op de radio, iets van een 'interview halve marathon' vroeg in de ochtend op de VPRO. Die ging over een vent die Arabisch had gestudeerd, geen werk had en iets met journalistiek wilde doen. Wat deed hij vervolgens? Hij nam twee maanden vakantie in Egypte en omstreken. Mocht hij in die tijd een artikel gepubliceerd krijgen, dan zou hij blijven. Uiteindelijk lukte het hem, na lang doorzetten, om een stuk in de krant te krijgen. Een Arabische krant. Hij schreeft toen hier en daar wat stukjes als freelancer. De Arabische lente was zojuist van start gegaan, met de opstanding op het Tahirplein in Egypte als startschot. (Weet je nog? Mubarak enzo.)

Dat was voor hem bingo, want, genoeg om over te schrijven. Bij de Trouw hield de Midden-Oosten correspondent er mee op. Die functie wilde hij wel vervullen, en het lukte hem. Hij is meer dan zeven jaar in het Midden-Oosten gebleven om verslag te doen van alles wat daar gebeurd. Zomaar, uit zichzelf. Ik heb diep respect voor deze man. Remco Andersen heet hij trouwens. Luister hier naar zijn inspirerende verhaal.

Mocht je nou denken: 'Help Sieme ik wil niet naar het Midden-Oosten wat moet ik doen'. Nou doe het volgende en heel vaak:

Ontspan door je schouders te laten zakken en door je neus te ademen en je buik uit te zetten. Ga rechtop zitten. Doe je ogen dicht. Zit een paar seconden stil. Haal diep adem door je neus en blaas uit door je mond. Op een gegeven moment ga je dan wel weer weten wat je wil enzo. Probeer maar.

Schijt aan sportschoolcultuur

Als je me een halfjaar geleden had gezegd dat ik rond deze tijd van het jaar twee keer per week in de sportschool te vinden zou zijn had ik je vierkant uit gelachen. Want ik en sporten, dat gaat toch niet samen? Het tijdperk van luieren, comfortfood en beweging vermijden is voorbij. Dat werd tijd.

Ik als sportschool noob (iemand die iets voor het eerst doet en geen ervaring heeft), voelde me zo ongemakkelijk in het begin. Iedereen staart je voor je gevoel aan en je kijkt onzeker naar beneden. Is deze outfit wel gebruikelijk om aan te hebben in een ‘gym’? Gelukkig heb ik een sportbuddy die me alle fijne kneepjes van het vak dat sportcultuur heet, leert. Toch kwam ik er al gauw achter dat lang niet iedereen zich aan deze normen en waarden van deze bijzondere beschaving houdt.

Zo wil ik een oefening doen met gewichten om mijn benen wat meer kracht te geven en de o, zo fijne cellulitis weg te werken. Bij het apparaat aangekomen voel ik de ergernis door mijn hoofd stromen. Mijn sportbuddy heeft me nog zo geleerd om al je gewichten terug te hangen als je klaar bent met je oefening. Toch zijn er een paar eigenwijze kerels met spieren waar je u tegen zegt, die dit weigeren te doen. Gevolg: je bent eerst vijf minuten bezig om het totale gewicht van ongeveer honderd kilo weg te slepen. En niemand die je helpt. Ze kijken je een beetje meelevend aan. Dat vind ik dus niet kunnen, hang ze weg of help me met verslepen.

Het netjes wegboenen van het verse zweet op het apparaat dat je net hebt gebruikt is iets wat ‘normaal’ zou moeten zijn. Ook dit fenomeen wordt door het merendeel van de fanatieke sporters overgeslagen. Want iedereen wil hup, snel en door. Sta je dan, met andermans lichaamsvocht aan je handen.

Twee groepen. De ouderwetse conservatieve sporters, die graag alles volgens de regeltjes willen doen en de eigenwijze egocentrische. Het lijkt wel alsof de sportschoolcultuur langzaam verandert en er een opstand dreigt te komen tussen de twee bevolkingsgroepen. Wie gaat er winnen?

Wel of geen ledemaat?

ENSCHEDE - Carlo ter Ellen. Een baas van jewelste. Hij is chef beeld bij De Twentsche Courant Tubantia. En afgelopen donderdag had ik, mijn klas, eerstejaars studenten Mediaredactie en een fotografie klas een gastcollege van hem. Dit ging over ethiek en fotojournalistiek. Mooi toepasselijk dus voor deze blog.

Ik kende Carlo Ter Ellen al, doordat ik stage had gelopen bij TC Tubantia. In die periode heb ik een aantal keer met hem overlegd over foto's bij artikelen. Volgens mijn stagebegeleider had ik zelfs een keer een mooiere foto gemaakt met mijn telefoon, dan Carlo Ter Ellen met zijn camera. Bij aanvang van de gastles herkende hij mij niet.

Ledemaat

Het gastcollege vond ik ontzettend boeiend. Ter Ellen kon goed en grappig vertellen. Onder andere manipulatie en integriteit kwamen aan bod. Hierover vertelde chef beeld bij TC Tubantia aan de hand van eigen praktijkvoorbeelden. Tussendoor konden wij vragen stellen. Zo liet hij bijvoorbeeld een foto zien van een ongeluk. Dit stond op de voorpagina van volgens mij The Daily Telegraph. Op de plaat was een stuk ledemaat weggehaald, met behulp van Photoshop. Ter Ellen vroeg aan ons: zou je de ledemaat zichtbaar houden of weg gummen? Naar mijn mening heeft dat te maken met de doelgroep. Als het bijvoorbeeld op de voorpagina van Tubantia zou staan, zou ik het weg gummen. De doelgroep van die regionale krant is ouderen. Volgens Ter Ellen en mijzelf willen ouderen dit echt niet zien. Hetzelfde geldt voor kinderen tot en met ongeveer zestien jaar oud. Maar als het gericht is op de gehele doelgroep daartussen zou ik de ledemaat wel zichtbaar houden. Het geeft een soort van emotie weer en mensen kunnen nog duidelijker een beeld schetsen van wat er is gebeurd. Het gros van mijn medestudenten was het hierover eens.

Zomervakantie

En zo hebben we nog genoeg voorbeelden behandeld. Op het eind dwaalden mijn gedachtes een beetje af, omdat het de laatste 'les' voor de zomervakantie was. Nog twee toetsdagen en dan vrij. Heerlijk.

"Iedereen had respect voor de man die net zijn vrouw was verloren"

Ik sprak afgelopen week een man, ik was aan het werk en was bezig met het vullen van de boekentorens toen hij op mijn schouder tikte. Zodra ik me omdraaide wist ik wie hij was, Theo. Hoewel het een aangename verassing was, voel ik me toch altijd een beetje down als hij langskomt. Ik zal het even uitleggen, ongeveer anderhalf jaar geleden is er een vreselijk ongeluk gebeurt voor de stoep van de plek waar ik werk. Een automobilist had zijn auto tegenover de zaak geparkeerd, zonder te kijken of de kust veilig was had hij de autodeur opengezwaaid wat er voor zorgde dat een zestig jarige vrouw er tegen aan fietste.

De vrouw viel ontzettend ongelukkig en was zwaargewond. Rond het tijdstip dat het gebeurde was ik zelf niet aan het werk, maar mijn collega's wel. Groenlo, heeft een regel dat iedere ondernemer binnen de grachtengordel een BHV cursus moet hebben gedaan, dus de eerste hulptroepen waren snel gevonden. Men begon met reanimeren en zorgde dat de vrouw niet doodbloedde, terwijl een omstander 112 belde en andere omstanders auto's tegenhielden en de weg versperden. Er heerste grootte paniek, dus mijn collega's hielpen mensen om te kalmeren, brachten bekertjes water rond en belde Theo. Bijna iedereen in Groenlo kent elkaar, een echt "ons kent ons" stadje, dus de familie van de vrouw was snel te achterhalen.

Iedereen zette zich in om het leven van deze vrouw te redden, maar ze was zo ongelukkig gevallen dat het niet meer mocht baten. Tegen die tijd dat Theo ter plekke was, was zijn prachtige vrouw overleden.

Theo was door zijn knieën gezakt en op straat gaan huilen, mijn collega's hebben hem mee naar binnen genomen terwijl het ambulancepersoneel zijn vrouw meenamen. Ze hebben hem getroost en gesteund en contact opgenomen met de kinderen van het stel. Het was een vreselijk drama, ook omdat ons stadje zo klein is en er eigenlijk nooit echt wat gebeurd. Er was veel lokale pers aanwezig.

Het mooiste moment was dat toen Theo naar buiten kwam en naar de pers liep en vriendelijk verzocht of ze alsjeblieft voor een keer het respect wilde hebben geen foto's te maken, want zijn vrouw had zo'n vreselijke hekel aan aasgierige journalisten die van ieder drama profiteerde, dat alle fotografen hun camera naast zich lieten zakken. Dit is een andere kant, er wordt niet altijd alles gedaan voor de beste scoop. Deze fotografen zijn ook maar mensen, en stuk voor stuk hadden ze respect voor Theo.

Iedere keer als ik dit verhaal vertel krijg ik weer kippenvel, zo'n mooi moment. Theo is een vechter en het gaat goed met hem. Een keer in de maand komt hij gezellig naar de winkel een babbeltje maken. Vroeger kwam hij vaker, maar hij is een tijdje geleden verhuist omdat hij niet helemaal meer voor zichzelf kan zorgen. Theo is een held met het geluk dat hij nog iedere dag uit het leven haalt, en met de terugblik dat op de dag van onheils iedereen respect had voor de man die zojuist weduwnaar was geworden, laat dat zien dat we allemaal maar een mens zijn. Niet alles draait om het beste verhaal en de mooiste foto's, nee, die dag draaide om de man die net zijn vrouw was verloren, toen maakte het even niet meer uit wat voor werk je had en stond iedereen even stil.

Hoe film je kanker

De afrondingen van school zitten er bijna op. Het was een drukke schoolweek. Dit is ook de week dat ik mijn eerste trouwvideo en muziekvideoclip heb mogen filmen. Heel gaaf! 

De videoclip is voor het KWF kankerbestrijding. E-Norm heeft een nummer gemaakt, en dit nummer moet ervoor zorgen dat mensen geld gaan storten voor onderzoek naar kanker. We hebben in een afgezette parkeergarage in Enschede en in het laboratorium van het MST opnames gemaakt.

We wilden voor de videoclip ook kankerpatiënten in beeld brengen, maar daar kwamen al snel twijfels over. Misschien is dat wel te heftig. Maakt dat de video niet te aangrijpend? Dus dan moet je keuzes maken en dat kan erg lastig zijn. Aan de ene kant wil je dat mensen emotioneel raken en geld gaan doneren. Aan de andere kant kan het beeld van doodzieke mensen ook afschrikken. 

Persoonlijk vind ik dat de video de boodschap al duidelijk genoeg maakt zonder kankerpatiënten. We hebben beelden van de band in een donkere garage, en je ziet af en toe beelden voorbij komen van het laboratorium. Hier zijn de onderzoekers dan bezig om de oplossing voor kanker te vinden. 

Ik weet niet of dit beeld duidelijk genoeg is. Voor mij hoeven er geen kankerpatiënten in beeld. Ik denk dat je kijkers ermee afschrikt. Maar aan de andere kant voeg je wel meer emotie toe in de videoclip. Wat vinden jullie?

Huis, tuin en keuken ethiek

Afgelopen weekend was een druk weekend, zachtjes uitgedrukt. Los van alle deadlines die plaats vonden op mijn verjaardag moest er ook nog een feestje worden georganiseerd. Bij mij in huis is dat geen pretje, moeder de vrouw raakt volledig in paniek, vaders is volgens moeders te nonchalant en passief, zusje bemoeit zich er mee en Merle krijgt de schuld van alles wat er fout gaat (en er gaan veel dingen fout in de ogen van mijn moeder). Zo gaat het zeg maar een beetje, en dat dan zes maand lang. Kun je je het een beetje voorstellen?

Buiten alle ellende van de organisatie om was het een meer dan geslaagd feest. Er werd gevierd dat ik 18 werd en dat mijn moeder 50 is geworden. Twee mijlpalen, zeker reden voor een feest. Voor sommigen was dat ook een reden om een vernederend stukje te doen over mijn moeder en/of over mij. Hartstikke leuk natuurlijk, die mensen hebben daar veel moeite ingestoken, met z'n allen gelachen om die ontzettend flauwe en niet originele sexueel-getinte grapjes en uitspraken die ze die betreffende avond gaan maken. Mijn moeder genoot er van, ik wat minder. Maar daar heb ik mij overheen gezet, ik werd over een paar uurtjes immers achttien. Dat betekende dus ook dat de drank aanwezig was. Daar stond ik dan, met 50+-ers in overvloed, een moeder die de opdracht krijgt om tig beschamende kledingstukken aan te trekken, de beste vriend van mijn vader geschminkt als neger, twee liters glijmiddel en mijn persoonlijk genodigden, die op twee handen te tellen waren. Onder die genodigden behoorde ook mijn vriendje, die nog net niet genoeg was ingeburgerd om dit soort verschijningen normaal te vinden (ik ben er aan gewend). Het was een chaos. Er werd wild geplast, om preciezer te zijn, in de brandnetels geplast, er werd mangosap met Sourz gemengd en er werd gezongen. Het was me een ordinair feest van jewelste.

En nu lig ik hier op bed, brak, moe en bezig met school. En als ik dan terugdenk aan afgelopen avond/nacht vraag ik me af, kon dit eigenlijk wel, was dit wel 'etisch verantwoord'?

Hoe geld kranten kapot kan maken

Laatst las ik er weer een artikel over. Bedrijven die kranten betalen voor gesponsorde artikelen. Het is in de tijd waarin we leven niets nieuws, maar dat maakt het niet minder schokkend. 

Het begon enkele maanden geleden bij een filmpje over de Persgroep. Toen de Correspondent een artikel plaatste omtrent dit filmpje ging ik anders naar de video kijken. 
Advertenties vermomd als een journalistiek artikel. Het wordt steeds normaler en steeds extremer. 

De Persgroep - Casefilm ING: Liefde voor voetbal

In het bovenstaande filmpje laat de Persgroep aan ons zien hoe blij en trots ze op hun campagne zijn die in een samenwerking met de ING is bedacht. Het bereik van deze campagne is groot. De Persgroep bestaat uit veel regionale bladen die in alle hoeken van het land worden gelezen. In slecht enkele maanden zijn honderd unieke artikelen geschreven en geplaatst die door miljoenen mensen gelezen zijn. Bijna alle foto's op de verzamelpagina van de artikelen hebben het logo op de achtergrond. Maar waar staat dat deze artikelen gesponsord zijn? Dat de inhoud betaald is door een sponsor? Nergens. Dit wekt bij mij enige zorgen op. Hoe betrouwbaar is de journalistiek nog? Zetten we onze betrouwbaarheid hiermee niet op het spel? Doordat deze campagne alleen opgericht is met ING weten wij als lezer helemaal niet wat de Rabobank, de ABN en andere banken doen aan de sport. We vertrouwen er blind op als lezer dat datgene wat we lezen objectief geschreven is. Dat er gebruik is gemaakt van hoor en wederhoor. Maar daar is bij deze artikelen geen sprake van geweest. 

Ik snap dat het niet goed gaat met de kranten. Inkomsten lopen terug en er moeten steeds creatievere manieren gezocht worden om geld in het laatje te brengen. Toch moet er een andere manier zijn. Het moreel van deze dagbladen staat hiermee op het spel. Een bedrijf zou geen invloed mogen hebben op de objectiviteit in een krant. Maar dat heeft de ING in dit geval wel. En dat is journalistiek gezien niet correct. 

Trek je mond open, krijg een kogel

Iedereen die een revolutie begint door iets te zeggen of door voor zich of zijn of haar rechten op te komen, wordt geëxectueerd, gefusilleerd of vermoord. Zie vrouwenrechten, homorechten of mensen van een andere godsdienst. Journalisten zijn vertegenwoordigers van de vrijheid van het woord, van zeggen wat je wilt. Dat is wereldwijd ook een gevaarlijk beroep.

Dat valt me echt op. Dat wanneer iemand een andere mening heeft, radicaal anders, dat hij of zij bijna altijd dood eindigd. Vermoord. Dood gaan we allemaal. Kijk naar Jezus, die dacht radicaal anders, die eindigde aan het kruis. Kijk naar Martin Luther King. Dood. Kijk naar John Kennedy. Dood. Socrates overleefde de gifbeker ook niet. Hij, in principe de inprirator van de filosofie, misschien wel de grootste filosoof ooit geleefd, werd de mond gesnoerd. Hij zou de jeugd verdereven met zijn lastige vragen. Ze noemden hem ook wel 'de horzel', omdat hij op willekeurige dagen over de pleinen en straten van Athene zwierf en mensen bevroeg over hun keuzes. De Atheen had tweeduizend jaar geleden eigenlijk geen idee waarom hij dingen op een bepaalde manier deed, en niet op een andere manier. 

Maar al deze vragen worden lastig bevonden. Het zet mensen aan het denken, confronteert ze met hunzelf. Afgelopen week schoot een man in Orlande 49 mensen dood. Waarschijnlijk was hij homo. Daar heerst nog een groot taboe op in Amerika. Daarom besloot deze persoon een wapen te kopen en een homobar in te gaan en in het rond te knallen op alles wat hij om zich heen zag. Verschrikkelijk. Laat ik trouwens nog even achterwege dat er ook nog regelmatig homo's in Nederland in elkaar worden geslagen. 

Deze mensen komen alleen uit voor wat zij voelen. 

Jo Cox, een verbindend parlementslid in Groot-Brittannië, ook doodgemaakt. De mond gesnoerd door een vijand van haar. Waarschijnlijk iemand met extreem rechtse ideeën. Ja ik noem ze gewoon op allemaal, je kunt hier een hele waslijst samenstellen. 

Straks gaan wij de journalistiek in. Ook geen ongevaarlijk beroep. Journalisten worden vaak vermoord. Moet ik, dat wetende, dan maar mijn mond houden? In Rusland worden journalisten die tegen de regering zijn ook vaak vermoord. Bijna een causaal verband. Trek je mond open, krijg een kogel. Niet iets om naar uit te kijken. 

Ethiek v.s. Trump ronde 385, Ding ding ding!

Voor journalistiek schrijven we allemaal een achtergrondverhaal. Mij verhaal gaat over politiek, met name Donald Trump. En sinds ik mijn artikel net heb ingeleverd en toch de hele week al over die “politicus” met dat oranje hoofd aan het lezen en schrijven ben, kan ik ook gelijk mijn blog over hem schrijven. Want ja, over hem kun je wel veel vertellen als het over ethiek gaat. Afgezien daarvan, je komt er toch niet omheen iets over hem te lezen. Elke nieuws site die ik open, elke krant, zelfs op facebook. Trump is overal.

Daarnaast is het nogal moeilijk een artikel over hem te schrijven zonder persoonlijke dingen te zeggen. Ik erger me gewoon aan zoiets en daar wil ik het ook over kunnen hebben. Dus sinds dat in het artikel niet kon, dump ik het hier. Trump geeft me hoofdpijn, maar de mensen die denken dat hij gelijk heeft nog veel meer.

Het woordje ethiek schijnt niet werkelijk een thuis gevonden te hebben in de woordenschat van meneer Trump. Hier een beledigende uitspraak over vrouwen, daar een racistische opmerking over moslims. Als ik het niet beter wist zou ik denken dat hij een cabaretje was. Dat zijn naar mijn mening namelijk de enige mensen die met zulke uitspraken weg komen (ook lang niet altijd).

Ik ben best benieuwd of hij president wordt, en zo ja, hoe lang het zal duren voordat zelfs zijn volgers hem zat zijn. Het is toch raar, zo’n kerel met zulke uitspraken als president van een land. Dan gaat je toch niemand meer serieus nemen. Ik blijf nog wachten op het moment dat zijn volgers realiseren dat hij waarschijnlijk negentig procent van de dingen die hij beloofd toch niet uit zal kunnen voeren. Want laten we eerlijk zijn; een muur tussen Mexico en de VS? Ik zie het niet echt gebeuren. 

Kassameisjes kunnen het zwaar hebben

Best raar eigenlijk als ik het zo formuleer, maar ik ben wel van mening dat dit zo is. Ik hoor vaak verhalen over vervelende klanten. Maar het verhaal dat ik nu heb gelezen verslaat echt alle verhalen.

Als kassameisje lijkt het mij dat je helemaal gek wordt van allerlei dingen. Zoals het piepje van de boodschappen, mensen die zeuren om korting of aanbiedingen, mensen die alle tijd nemen terwijl er een lange rij staat te wachten. Het lijkt mij niet het perfecte werk voor mij.

Een vriendin van mij had midden in de winkel een discussie met een mevrouw. Ze probeerde de vrouw te kalmeren, maar ik denk niet dat het veel hielp. Het duurde ongeveer 10 minuten zei ze. Ze moest haar leidinggevende erbij roepen om de vrouw te kalmeren. ‘Elke keer als ze nu bij de Albert Heijn komt kijkt ze me heel boos aan. Dan moet ik wel glimlachen’, vertelde ze blij.

Toen ik op Facebook een beetje rond zat te kijken bij ‘The Blogboard” groep kwam ik op een post van een kassameisje. Volgens mij had het een hele rare titel, ik weet het niet zo heel erg goed meer. Wat ik nog wel weet is dat het bericht mij vol verbazing achterliet.

Het begon zoals dit: “Ik weet dat ik nooit persoonlijke dingen plaats, maar wat me nu is overkomen moet ik van mij afschrijven! Zoals elke andere werkdag zat ik achter de kassa. Ik was een oude mevrouw aan het helpen. Opeens zag ik een griezelige man achterin de rij staan. Toen hij eenmaal dichterbij kwam maakte hij een aftrek beweging.’

Dit is niet exact gequote, maar hier kwam het dus op neer. Uiteindelijk keek ze met haar leidinggevende de bewakingsbeelden door. Hier was het duidelijk te zien dat hij zichzelf aan het aftrekken was. Ze heeft uiteindelijk aangifte gedaan.

Ik verbaas me er elke keer over dat zulke mensen bestaan. Waarom zou je dat doen? Ik snap het niet. WAT IS ER MIS MET JOU?!

So what

Afgelopen nacht was ik aan het werk.
Ik werk in de Horeca, bij Grand-Café De Twee Wezen, Pleintje, en Club RootieTootie. Dit zit allemaal in één groot pand in het centrum van Hengelo en valt ook onder hetzelfde bedrijf.

De werkkleding is ook gewoon hetzelfde, soms haal je een speciaalbiertje of schoteltjes bij elkaar op. Je werkt de ene keer aan de ene kant, en de andere keer aan de andere kant. Je kunt ook gewoon door de zaak heen lopen om bij de andere te komen. Dus het is wel duidelijk één samenwerkend bedrijf.

Het is alleen wel grappig om te zien hoe het dan toch weer verschilt. De Twee Wezen is namelijk echt duidelijk een Grand-Café. Heel formeel, als personeel wordt van je verwacht een rechte rug te houden en bijna nog met twee woorden te spreken.

En dan kom je bij Pleintje. Het biercafé. Waar de leider van Pleintje door de hele zaak heen roept: “HEY!! WAT BEN JIJ LELIJK.” en niemand boeit het dat dat zojuist door de hele zaak is geroepen, in bijzijn van de vele aanwezige gasten. Sommige gasten bulderen zelfs nog even mee met de niet-zo-charmante bulderlach van de leider.

Anyways, afgelopen nacht heb ik bij Pleintje gewerkt. Ik begon achter de bar om 22:00. Pleintje was open tot 6:00, maar omdat er verder nog een leider en coach aan de bar stonden en het was rustig, was ik om 3:30 al vrij. Ik besloot even gezellig één wijntje te doen met de andere collega’s die ook vrij waren. Na het wijntje besloten de meesten naar huis te gaan, maar collega Imar wilde nog kijken waar twee andere collega’s waren gebleven.
De aardige, geweldige, attente, awesome
Wacht even.
De vriendelijke persoonlijkheid in mij besloot even mee te lopen. We passeerden de ingang van Pleintje, waar de man voor stond die daar elke keer staat: onze welbekende beveiliger. Zoals altijd was hij in een vrolijke bui, gaf ons heel blij een high five/boks, en kwam op het idee om onverwachts mijn collega Imar in één seconde in een geweldige houdgreep te houden. Ik stond hem natuurlijk keihard uit te lachen, want leedvermaak.

Vervolgens, puur uit automatisme of zoiets, keek de beveiliger mij aan, liet Imar los, en liet me nogmaals in slow-motion zien hoe iemand in één beweging zo neer te halen zoals hij net deed. Het drong mij binnen dat hij mij dit op dat moment uitlegde omdat ik een vrouw ben. Hij had het net zo goed ook meteen aan Imar uit kunnen leggen, of in ieder geval Imar vertellen wat, waarom en hoe het werkte, maar alleen ik kreeg de uitleg. Want voor vrouwen is het belangrijk om zelfverdediging te kennen waar dat kan.

Mijn vriend was ook doodongerust omdat ik geen fiets had, dus ’s nachts naar huis moest lopen.
Als ik een kerel was, had niemand dat wat uitgemaakt.
Ik raak geërgerd wanneer iemand zich zorgen maakt om mij. Ik ben een vrouw, so what.

Persoonlijk handboek

Afgelopen woensdag had ik voor school een interview. De opdracht was dat we een kleine reportage moesten maken met het onderwerp "vrij" als richtlijn. Ik zag mijn kans schoon en nam contact op met Luciën Baard. Luciën is bij de Tubantia verslaggever en onderzoeksjournalist. Door zijn grote rol als in de zaak en ontmaskering van ex neuroloog Jansen Steur won hij De Tegel, de hoogste journalistieke prijs die een journalist in Nederland kan ontvangen. 

Hij was overdonderd, zo vertelde hij mij. Toch vond hij het niet nodig, "ik deed gewoon mijn werk", zei hij nuchter. Nog steeds was ik aardig onder indruk. Tijdens het gesprek dat ik met hem had bleef er telkens nog een vraag door mijn hoofd zweven "hoe ver kun je gaan als er slachtoffers in het spel zijn"? 

Ikzelf zou dat namelijk erg lastig vinden, het is ook een persoonlijke kwestie. De ene journalist gaat verder dan de ander. Zelf heb ik er ook over nagedacht, waar ligt mijn grens? Ja, waar ligt mijn grens eigenlijk. Geen idee, het zal ook verschillen per zaak of item. Ik ben erg goed in het vergelijken van emotionele happenings met mijn eigen gevoelens. Als ik me probeer in te leven dan stel ik mezelf altijd de vraag "hoe zou ik me voelen". Deze vraag stel ik me trouwen ontzettend vaak, maargoed, back to the story. 

Vaak voel ik me dan ook ook gewoon sh*t. Toch is het ook weer je werk, Luciën vertelde me dat hij het ook vaak lastig vond. Ondanks het dubio is hij toch bij zichzelf gebleven, zo zei hij me dat hij niet voor het vak had gekozen om mensen te schaden, maar nieuws te leveren aan de maatschappij. "Journalisten zijn de vertellers, en ik wil vertellen". Dit moet ook kunnen zonder dat ik slachtoffers voor de rest van hun leven teken. 

Dit is waar, je moet je eigen goed of fout kiezen, ik denk dat dat het belangrijkst is. Dit zal nog een ontdekkingstocht zijn want je zult jezelf meerdere keren tegen komen, in situaties dat je twijfelt kun je het beste bij jezelf blijven. Neem in lastige situaties de oplossingen die het beste bij je passen. Een journalist heeft een eigen handboek naar mijn mening. Dat handboek wordt in de komende jaren dat je werkzaam bent steeds meer gevuld. Jij bent de baas over je eigen doen en laten. Hoe ver zou jij gaan? Wat is jou goed of fout? 

Innerlijke rust

Ik heb een afspraak met een vrijgevochten backpacker. Iemand die er heel bewust voor kiest om in zijn eentje de wereld te ontdekken. Ik moet wachten op Daan, want het was onmogelijk een concrete afspraak te maken: hij leeft namelijk niet naar de klok. Een beetje geërgerd loop ik in de stad. Meneer heeft nog niet gereageerd op mijn vele appjes waarvan één luidt: “waar zullen we meeten?”. Nee, als ik Daan bel heeft hij hele andere plannen. Namelijk om zijn wilde haardos eens een flinke knipbeurt te geven. Wie moet er bepakt en bezakt een halfuur in de stad ronddwalen? Juist, ik. Helemaal alleen. Paniekerig bel ik hem: “ja, nou ik wil niet zo lang wachten hoor.” Maar de zware relaxte stem maakt zich niet druk en zegt: “ik zie je zo."

Een beetje bozig en verbaasd staar ik naar mijn telefoon. Ik kan niet zo goed alleen zijn. Ik kan daarentegen prima urenlang in mijn eentje in bed liggen en series bingen, maar even alleen naar de stad? Ho maar. Op de een of andere manier moet ik mezelf er toe verzetten om iets te doen, ben ik bang dat ik het niet alleen kan. Ik doe het heus wel, ik móet soms ook wel (voor stage of iets dergelijks), maar echt de stap er toe zetten is zo ontzettend lastig. Het gekke is, ik kom de leukste gekste dingen tegen als ik in mijn eentje ben. Ik observeer de wereld een stukje beter dan met iemand aan mijn zij. Op de een of andere manier komt de wereld harder bij me binnen, ben ik aardiger, word ik vaker aangesproken en ontmoet ik leuke mensen. Waarom is alleen zijn dan toch altijd nog een enge stap?

Het kan voor sommigen een soort vrijheid zijn, geen rekening te hoeven houden met anderen. Niet nadenken over de voorkeuren van een ander, maar de innerlijke rust vinden met jezelf. Het accepteren, het omarmen van de eenzaamheid en daaruit iets moois halen. Ik vond het niet kunnen dat Daan me een halfuur liet wachten, maar achteraf gezien heeft hij me geholpen de wereld een stukje mooier te vinden. Door mijn eigen ogen.

Wie ben jij?

Kan je wel zijn wie je eigenlijk hoort te zijn, wie je bent. Is dit als mens wel mogelijk, want weten we immers wie we horen te zijn? Zijn we het kind in onszelf, degene wie je altijd in gedachte had te moeten zijn. Zijn we degene die de omgeving denkt dat we zijn, je ouders, vrienden en iedereen om je heen. Zijn we diegene waarvan de wereld graag ziet wie je bent, de bladen, de reclames en de borden op de straat?

Willen we het allemaal zijn of is het mogelijk om maar één van deze te zijn? Je ouders verwachten waarschijnlijk dat je doet wat zij denken wat het beste voor je zal zijn. Omdat ze je willen beschermen voor de boefjes in de maatschappij. Als je bijvoorbeeld voor de eerste keer gaat stappen moet je zorgen dat je op tijd thuis bent, niet ladderzat binnenkomt en de goeie vrienden kiest. Maar… wat zijn goede vrienden?

Vrienden met wie je het gezellig hebt of vrienden die je steunen door dik en dun wanneer je het even lastig hebt? En over die vrienden.. hoe zien die jou? Hoe verwachten ze dat je bent? Hoe was hun eerste indruk toen ze je zagen? Was je de gene die altijd een grapje maakte, de stille of de persoon die aandacht vroeg (negatief of positief). Nemen je vrienden je echt zoals je bent? Kennen ze de échte jou? De positieve en negatieve kanten.

Stel je voor een skinny jeans is in de mode, maar je draagt wijde pijpen, hoor je er dan ook nog bij, ben je dan ook nog welkom? Of is het dat je perse meer binnen de kaders moet vallen?

Allemaal dingen die bij ons spelen, we willen het namelijk allemaal zijn. Je wilt zijn wie hoe je ouders je graag willen zien, je wilt bij je vrienden horen en niet buiten de boot vallen, en je wilt jezelf zijn.

Dus ik stel je de volgende vraag: “wanneer je een keuze moet maken, doe je dit dan voor jezelf of doe je het omdat anderen het van je verwachten?”

Liefs Jessy  

PS: Ondertussen zit ik in de trein richting Amsterdam en kwam er net een hele groep boys aanzetten. INCLUSIEF een jongen die we kennen...

Onze geweldige bruinharige stoere Justin. (Als je dit leest groetjes vanuit een paar coupé's voor je). 

Cursus proletarisch shoppen voor kids

Ooit toen deze Mellanie nog een Mellanietje was ging zij aan de hand van haar mama mee naar de lokale drogisterij van meneer Hemmer. De winkel is inmiddels een DA franchise. Waar is die tijd dat je nog naar een drogist ging en zei: ‘’Ik wil graag een zakje met keelpastilles voor eén gulden’’. Ik klink nu als een oude oma. En wijk totaaaal af van wat ik eigenlijk wil vertellen. Daar liepen mijn moeke en ik in de drogist. Stiekem lippenstift op doen, wat parfum op spuiten… Je als vierjarig meisje helemaal de dame voelen.

Ik kon altijd zelfs in de meest kleine winkels mijn moeder nog kwijt raken. Het allergrootste drama voor een vierjarige. Tijdens mijn speurtocht door de winkel naar mijn moeder kwam ik langs de grote snoepbakken. Vol met lekkere Haribo kersen, perziken, beertjes, smurfen… Vaak kon ik mij goed beheersen om niet stiekem een snoepje eruit te pakken. Want ik wist als ik mij netjes gedroeg dat ik dan misschien wel een cadeautje uit de grabbelton mocht vissen.

Bij deze snoepbakken stond ook een lange man en zijn zoontje. Ik kan me nog goed herinneren dat de man gele veters in zijn schoenen had, dat vond ik grappig. Het duurde niet lang tot dat ik de man veel minder grappig begon te vinden. Hij zei namelijk tegen zijn zoontje: ‘’Toe maar, pak maar een paar snoepjes.’’ De man zelf deed het voor en graaide gulzig in de bak. Zijn zoontje deed hem na, en keek omhoog naar zijn papa om te kijken of hij nu trots op hem was.

Ik wou weg huppelen alsof ik niks had gezien, maar ik was zo boos en verdrietig te gelijk dat ik heel kwaad weg rende naar de toonbank. Nu veertien jaar later denk ik dat ik precies het zelfde gedaan zou hebben. Of als ik de ballen ervoor zou hebben zou ik de man er op aan spreken. ‘’Hey jij bent een lekkere vader! Hoop jij dat je zoon later telefoons gaat gappen bij de Mediamarkt? Of nog erger: potloodjes bij de Ikea?!’’

Nu wil ik niet zeggen dat als je eén snoepje bij de Kruidvat steelt dat je dan een mega crimineel bent. Maar toch, het gaat om het principe. Helemaal fair is het niet, want eigenlijk verdien je dat snoepje niet. Je hebt er namelijk niet voor betaald.

Aan de andere kant… Soms is lekker stout zijn wel eens leuk. Dan kan je beter een snoepje stelen dan een bank beroven.

Eind goed al goed: ik vond mijn ma weer bij de toonbank én mocht een speeltje grabbelen uit de ton. De ultieme goals voor een vierjarige.