Hij was overdonderd, zo vertelde hij mij. Toch vond hij het niet nodig, "ik deed gewoon mijn werk", zei hij nuchter. Nog steeds was ik aardig onder indruk. Tijdens het gesprek dat ik met hem had bleef er telkens nog een vraag door mijn hoofd zweven "hoe ver kun je gaan als er slachtoffers in het spel zijn"?
Ikzelf zou dat namelijk erg lastig vinden, het is ook een persoonlijke kwestie. De ene journalist gaat verder dan de ander. Zelf heb ik er ook over nagedacht, waar ligt mijn grens? Ja, waar ligt mijn grens eigenlijk. Geen idee, het zal ook verschillen per zaak of item. Ik ben erg goed in het vergelijken van emotionele happenings met mijn eigen gevoelens. Als ik me probeer in te leven dan stel ik mezelf altijd de vraag "hoe zou ik me voelen". Deze vraag stel ik me trouwen ontzettend vaak, maargoed, back to the story.
Vaak voel ik me dan ook ook gewoon sh*t. Toch is het ook weer je werk, Luciën vertelde me dat hij het ook vaak lastig vond. Ondanks het dubio is hij toch bij zichzelf gebleven, zo zei hij me dat hij niet voor het vak had gekozen om mensen te schaden, maar nieuws te leveren aan de maatschappij. "Journalisten zijn de vertellers, en ik wil vertellen". Dit moet ook kunnen zonder dat ik slachtoffers voor de rest van hun leven teken.
Dit is waar, je moet je eigen goed of fout kiezen, ik denk dat dat het belangrijkst is. Dit zal nog een ontdekkingstocht zijn want je zult jezelf meerdere keren tegen komen, in situaties dat je twijfelt kun je het beste bij jezelf blijven. Neem in lastige situaties de oplossingen die het beste bij je passen. Een journalist heeft een eigen handboek naar mijn mening. Dat handboek wordt in de komende jaren dat je werkzaam bent steeds meer gevuld. Jij bent de baas over je eigen doen en laten. Hoe ver zou jij gaan? Wat is jou goed of fout?
Iedereen moet zijn eigen keuzes maken. Je schrijft dicht bij jezelf, dat maakt het makkelijk leesbaar. Begin alleen niet met een tijdsaanduiding.
BeantwoordenVerwijderen