Kan je wel zijn wie je eigenlijk hoort te zijn, wie je bent. Is dit als mens wel mogelijk, want weten we immers wie we horen te zijn? Zijn we het kind in onszelf, degene wie je altijd in gedachte had te moeten zijn. Zijn we degene die de omgeving denkt dat we zijn, je ouders, vrienden en iedereen om je heen. Zijn we diegene waarvan de wereld graag ziet wie je bent, de bladen, de reclames en de borden op de straat?
Willen we het allemaal zijn of is het mogelijk om maar één van deze te zijn? Je ouders verwachten waarschijnlijk dat je doet wat zij denken wat het beste voor je zal zijn. Omdat ze je willen beschermen voor de boefjes in de maatschappij. Als je bijvoorbeeld voor de eerste keer gaat stappen moet je zorgen dat je op tijd thuis bent, niet ladderzat binnenkomt en de goeie vrienden kiest. Maar… wat zijn goede vrienden?
Vrienden met wie je het gezellig hebt of vrienden die je steunen door dik en dun wanneer je het even lastig hebt? En over die vrienden.. hoe zien die jou? Hoe verwachten ze dat je bent? Hoe was hun eerste indruk toen ze je zagen? Was je de gene die altijd een grapje maakte, de stille of de persoon die aandacht vroeg (negatief of positief). Nemen je vrienden je echt zoals je bent? Kennen ze de échte jou? De positieve en negatieve kanten.
Stel je voor een skinny jeans is in de mode, maar je draagt wijde pijpen, hoor je er dan ook nog bij, ben je dan ook nog welkom? Of is het dat je perse meer binnen de kaders moet vallen?
Allemaal dingen die bij ons spelen, we willen het namelijk allemaal zijn. Je wilt zijn wie hoe je ouders je graag willen zien, je wilt bij je vrienden horen en niet buiten de boot vallen, en je wilt jezelf zijn.
Dus ik stel je de volgende vraag: “wanneer je een keuze moet maken, doe je dit dan voor jezelf of doe je het omdat anderen het van je verwachten?”
Liefs Jessy
PS: Ondertussen zit ik in de trein richting Amsterdam en kwam er net een hele groep boys aanzetten. INCLUSIEF een jongen die we kennen...
Onze geweldige bruinharige stoere Justin. (Als je dit leest groetjes vanuit een paar coupé's voor je).
Mooi, iets om over na te denken. Ik denk dat het aardig gevonden worden en streven naar een soort 'acceptatie' natuurlijk is voor de mens. We willen bij een groep horen. Maar ik denk dat we onszelf niet moeten wegcijferen, dat we meer naar onze harten moeten luisteren en meer moeten vertellen wat we écht denken.
BeantwoordenVerwijderenHet is inmiddels 02.45 uur 's nachts en ik ben net terug van geweldig dagje. Over de punten in je blog denk ik ook wel eens over na. PS groetjes terug aan onze geweldige blondine Jessy Verstappen. Weltrusten.
BeantwoordenVerwijderen