Als je me een halfjaar geleden had gezegd dat ik rond deze tijd van het jaar twee
keer per week in de sportschool te vinden zou zijn had ik je vierkant uit
gelachen. Want ik en sporten, dat gaat toch niet samen? Het tijdperk van
luieren, comfortfood en beweging vermijden is voorbij. Dat werd tijd.
Ik als sportschool noob (iemand die iets voor het eerst doet en geen ervaring heeft), voelde me zo ongemakkelijk in het begin. Iedereen staart je voor je gevoel aan en je kijkt onzeker naar beneden. Is deze outfit wel gebruikelijk om aan te hebben in een ‘gym’? Gelukkig heb ik een sportbuddy die me alle fijne kneepjes van het vak dat sportcultuur heet, leert. Toch kwam ik er al gauw achter dat lang niet iedereen zich aan deze normen en waarden van deze bijzondere beschaving houdt.
Zo wil ik een oefening doen met gewichten om mijn benen wat meer kracht te geven en de o, zo fijne cellulitis weg te werken. Bij het apparaat aangekomen voel ik de ergernis door mijn hoofd stromen. Mijn sportbuddy heeft me nog zo geleerd om al je gewichten terug te hangen als je klaar bent met je oefening. Toch zijn er een paar eigenwijze kerels met spieren waar je u tegen zegt, die dit weigeren te doen. Gevolg: je bent eerst vijf minuten bezig om het totale gewicht van ongeveer honderd kilo weg te slepen. En niemand die je helpt. Ze kijken je een beetje meelevend aan. Dat vind ik dus niet kunnen, hang ze weg of help me met verslepen.
Het netjes wegboenen van het verse zweet op het apparaat dat je net hebt gebruikt is iets wat ‘normaal’ zou moeten zijn. Ook dit fenomeen wordt door het merendeel van de fanatieke sporters overgeslagen. Want iedereen wil hup, snel en door. Sta je dan, met andermans lichaamsvocht aan je handen.
Twee groepen. De ouderwetse conservatieve sporters, die graag alles volgens de regeltjes willen doen en de eigenwijze egocentrische. Het lijkt wel alsof de sportschoolcultuur langzaam verandert en er een opstand dreigt te komen tussen de twee bevolkingsgroepen. Wie gaat er winnen?
Ik als sportschool noob (iemand die iets voor het eerst doet en geen ervaring heeft), voelde me zo ongemakkelijk in het begin. Iedereen staart je voor je gevoel aan en je kijkt onzeker naar beneden. Is deze outfit wel gebruikelijk om aan te hebben in een ‘gym’? Gelukkig heb ik een sportbuddy die me alle fijne kneepjes van het vak dat sportcultuur heet, leert. Toch kwam ik er al gauw achter dat lang niet iedereen zich aan deze normen en waarden van deze bijzondere beschaving houdt.
Zo wil ik een oefening doen met gewichten om mijn benen wat meer kracht te geven en de o, zo fijne cellulitis weg te werken. Bij het apparaat aangekomen voel ik de ergernis door mijn hoofd stromen. Mijn sportbuddy heeft me nog zo geleerd om al je gewichten terug te hangen als je klaar bent met je oefening. Toch zijn er een paar eigenwijze kerels met spieren waar je u tegen zegt, die dit weigeren te doen. Gevolg: je bent eerst vijf minuten bezig om het totale gewicht van ongeveer honderd kilo weg te slepen. En niemand die je helpt. Ze kijken je een beetje meelevend aan. Dat vind ik dus niet kunnen, hang ze weg of help me met verslepen.
Het netjes wegboenen van het verse zweet op het apparaat dat je net hebt gebruikt is iets wat ‘normaal’ zou moeten zijn. Ook dit fenomeen wordt door het merendeel van de fanatieke sporters overgeslagen. Want iedereen wil hup, snel en door. Sta je dan, met andermans lichaamsvocht aan je handen.
Twee groepen. De ouderwetse conservatieve sporters, die graag alles volgens de regeltjes willen doen en de eigenwijze egocentrische. Het lijkt wel alsof de sportschoolcultuur langzaam verandert en er een opstand dreigt te komen tussen de twee bevolkingsgroepen. Wie gaat er winnen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten