Cursus proletarisch shoppen voor kids

Ooit toen deze Mellanie nog een Mellanietje was ging zij aan de hand van haar mama mee naar de lokale drogisterij van meneer Hemmer. De winkel is inmiddels een DA franchise. Waar is die tijd dat je nog naar een drogist ging en zei: ‘’Ik wil graag een zakje met keelpastilles voor eén gulden’’. Ik klink nu als een oude oma. En wijk totaaaal af van wat ik eigenlijk wil vertellen. Daar liepen mijn moeke en ik in de drogist. Stiekem lippenstift op doen, wat parfum op spuiten… Je als vierjarig meisje helemaal de dame voelen.

Ik kon altijd zelfs in de meest kleine winkels mijn moeder nog kwijt raken. Het allergrootste drama voor een vierjarige. Tijdens mijn speurtocht door de winkel naar mijn moeder kwam ik langs de grote snoepbakken. Vol met lekkere Haribo kersen, perziken, beertjes, smurfen… Vaak kon ik mij goed beheersen om niet stiekem een snoepje eruit te pakken. Want ik wist als ik mij netjes gedroeg dat ik dan misschien wel een cadeautje uit de grabbelton mocht vissen.

Bij deze snoepbakken stond ook een lange man en zijn zoontje. Ik kan me nog goed herinneren dat de man gele veters in zijn schoenen had, dat vond ik grappig. Het duurde niet lang tot dat ik de man veel minder grappig begon te vinden. Hij zei namelijk tegen zijn zoontje: ‘’Toe maar, pak maar een paar snoepjes.’’ De man zelf deed het voor en graaide gulzig in de bak. Zijn zoontje deed hem na, en keek omhoog naar zijn papa om te kijken of hij nu trots op hem was.

Ik wou weg huppelen alsof ik niks had gezien, maar ik was zo boos en verdrietig te gelijk dat ik heel kwaad weg rende naar de toonbank. Nu veertien jaar later denk ik dat ik precies het zelfde gedaan zou hebben. Of als ik de ballen ervoor zou hebben zou ik de man er op aan spreken. ‘’Hey jij bent een lekkere vader! Hoop jij dat je zoon later telefoons gaat gappen bij de Mediamarkt? Of nog erger: potloodjes bij de Ikea?!’’

Nu wil ik niet zeggen dat als je eén snoepje bij de Kruidvat steelt dat je dan een mega crimineel bent. Maar toch, het gaat om het principe. Helemaal fair is het niet, want eigenlijk verdien je dat snoepje niet. Je hebt er namelijk niet voor betaald.

Aan de andere kant… Soms is lekker stout zijn wel eens leuk. Dan kan je beter een snoepje stelen dan een bank beroven.

Eind goed al goed: ik vond mijn ma weer bij de toonbank én mocht een speeltje grabbelen uit de ton. De ultieme goals voor een vierjarige.