Jonge journalisten maken de journalistieke wereld kapot

Wat is ethisch verantwoord en wat niet in de journalistieke wereld? Het was het hoogtepunt van de discussie toen in woensdag nogal wat stil in een stoel zat. In een gebouw dat naar de naam Nieuwspoort luistert in Den Haag werden journalisten, woordvoerders en schrijvers uitgenodigd om te discussiëren over hun wereld. De wereld van de woorden. 

Om te beginnen was ik de jongste in de gehele zaal. Ook was ik een van de weinige vrouwen. Ik heb geloof ik maar zeven vrouwelijke journalisten gesproken. 

Na een korte introductie, drie sprekers en een afsluiting begon het debat. Wat is ethisch verantwoord en wat niet in een wereld waar de media het voor het zeggen heeft. En moet een journalist niet een keurmerk krijgen om te laten zien dat hij of zij artikelen schrijft volgens een richtlijn? Ik denk van niet. Dat is het fijne aan Nederland. We hebben een vrijheid van mening. En het is datgene waar de journalist gebruik van gemaakt. 

Toch was dat keurmerk niet hetgene dat die dag mijn aandacht het meest trok. Het was het feit dat er journalisten in de zaal waren die vonden dat ik, de student, de journalstieke wereld kapot ging maken. Het tarief dat ik als straks zou accepteren zat ver onder wat een journalist hoort te verdienen. Er werd zelfs gesuggereerd dat wij daarom maar opdrachten moesten weigeren. Maar kun je iemand die net in het vak begint dwingen om als freelancer opdrachten te weigeren. De mensen in de zaal vonden duidelijk van wel en ik was het totaal niet met hen eens. 

Naar mijn mening kan je als oudere ervaren journalist niet van een student vragen om gewoon opdrachten te weigeren. De markt is echt niet door al die studenten van nu kapot gegaan. Die oudere ervaren journalisten hebben ook niet voor de hoofdprijs opdrachten aangenomen. Dus kan je als ervaren journalist het aan jezelf verantwoorden om de jongere generatie opdrachten te laten weigeren? Een student die tegenwoordig met een gigantische studieschuld van school komt? Nee. Dat kunnen zij niet want zij waren vroeger net als ons. Onervaren en nog werkeloos.