Mooi wat licht kan doen

Een dagje Amsterdam met de klas. Altijd leuk. Eerst naar het Rijksmuseum en daarna naar De Wereld Draait Door. Twee totaal verschillende activiteiten. 

Kunst vind ik wel inspirerend en interessant, maar om hiervoor naar een museum te gaan leek mij niks. Als ik zo'n schilderij wil zien, kan ik dat toch zo op het internet opzoeken?

Mijn lerares liet mij in een kunstles zien dat die gedachte niet klopte. Want als je voor zo'n schilderij staat zie je pas hoe het schilderij in verschillende lagen verf is opgebouwd. Dit kun je op een fotootje van het internet allemaal niet zien.

De Nachtwacht had ik ook nog nooit eerder gezien. Het is een hele ervaring om het gigantische schilderij te bekijken in het Rijksmuseum. Wat mij erg inspireerde was hoe van Gogh met het licht speelt in dit doek. Van Gogh was een van de eerste schilders die diepte creëerde door gebruik te maken van het licht. Alleen door de mensen op de voorgrond lichter te schilderen dan de mensen op de achtergrond krijg je al een groot diepte effect.

Later deze middag was ik bij een uitzending van De Wereld Draait Door. Ik had een hele grote studio verwacht, maar dit bleek niet het geval. Het was allemaal erg klein en knus. Grappig om dit een keer te zien. Nu heb ik ook een heel ander beeld van het programma als ik het op tv zie.

Bij De Wereld Draait Door maken ze ook veel gebruik van het licht. De mensen die aan tafel zitten staan vol in het licht. Op het publiek is ook licht gericht, maar veel minder sterk. Hierdoor krijg je ook weer dat diepte effect. Het publiek word veel verder naar achter gedrukt, terwijl dit eigenlijk niet het geval is. 

Toen ik dat opmerkte bij het bijwonen van de uitzending dacht ik meteen weer aan de Nachtwacht van Vincent van Gogh. Zijn techniek wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt. Mooi om deze vergelijking te zien tussen twee totaal verschillende activiteiten.
Mooi om te zien wat licht kan doen.

Festival it is

Vermoeid maar voldaan kwam ik vrijdagmiddag thuis van ons festival. Wat ben ik trots op onze klas, wat een positieve energie, doorzettingskracht en verantwoordelijkheid hebben we. De verschillende mensen in onze klas maakt het zo’n geheel. Iedereen is anders, iedereen wil iets anders en ik vind dat zo leuk om te zien. We vullen elkaar aan! Er waren mensen, activiteiten, eten, drinken, muziek en vrolijkheid. Wat wil je nog meer? Klinkt als een leuk festival. Hoe klein, soms simpel maar creatief het ook was. Het was van ons en dat maakt het bijzonder. Dat we dit met deze klas hebben mogen doen maakt het bijzonder. Dat Britt en Jessy foto’s staan te maken, Juliët met flyers rond loopt, Cars zijn ding doet met zijn camera en Willeke staat natuurlijk te dansen. Niet alles liep soepeltjes, misschien hadden we er meer uit kunnen halen maar het is gelukt. En het was zeker geen flop.

En maar blijven tikken..

De mensheid in 1800 had voor mijn gevoel veel minder dan ons. Maar je raakt gewend aan wat je hebt en weet niet beter. Toch was het leven vroeger natuurlijker, menselijker en waardiger. Door de revolutie en technische ontwikkelingen hebben mensen mogelijkheden gekregen om anders te communiceren. Hoeveel gelukkiger zijn we geworden door de revoluties van de laatste paar eeuwen?

Want het is later niet meer zo puur als vroeger, de melk zal anders smaken door de straling. Maar dat is niet eens het ergste, we worden per kijkje op onze mobiel meer en meer gehersenspoeld. "Vrienden toevoegen" is nog nooit zo gemakkelijk geweest. De vandalen begint te veranderen van ABN naar computer taal. Maar het gekste is nog dat mensen (vooral de jeugd) er van op kijkt als ik netjes gedag zeg op straat. NEE MENSEN fout, hallo zeggen doet geen pijn. 'De leven' (straat taal) wordt  stressvoller en chaotischer. 

Allereerst deel ik met jullie dat ik niet van objectief schrijven houd. Dit is mijn mening, maar ik denk dat je ermee kan leven. Aangezien alles tegenwoordig zo onobjectief mogelijk wordt bekeken. Mensen worden onserieus. Amusement is een stijgende lijn bij de nieuwe generaties. Dus deal ermee. De toekomst ziet er grijs uit, je weet wel van je beeldscherm, want dat is waar het om draait. Geen  briefjes over 10 jaar, geen kaartjes voor je verjaardag. Alles via dat ding waar je op kan tikken.

Ik kan niet terug kijken in de tijd, maar volgens mij waren de opa's en oma's veel gelukkiger vroeger. Hun kleinkinderen kwamen vaker langs, ze konden hun AH bonus kaart gebruiken, hadden geen typ cursus nodig om te kunnen praten met hun familie via een GSM. 

Waar gaat het heen?

BAM "THE BREAK" BAM

Wat een knallende week, ik ben zo ongelofelijk trots op iedereen. Vanaf moment een wist ik dat dit een succes moest worden (toen wist ik nog niet wat het exact inhield). Dat klopt, ik moet eerlijk zeggen dat ik heel vaak het tegenovergestelde heb gedacht. Ik heb nog nooit zo veel gevloekt op een project. Het was echt een Up, down, down, down, up, down, up ervaring.

Een uitdaging was het in ieder geval zeker, ik ben vaak optimistisch en zie in iedere uitdaging een kans, ik denk bijna altijd “dit gaat lukken, we moeten ff knallen en dan rocken we dit project”, maar ik heb toch ook echt wel meerdere keren gedacht: “dit wordt echt helemaal niks, we kunnen beter stoppen of het een maandje uitstellen”. Ik zag het gewoon echt niet zitten om met geen budget en na zo veel afwijzingen daar te staan op vrijdag middag 22 april, met een echt k*t festival dat niks voorstelde. Nee in mijn wereld is het alles of niets, ik heb een hekel aan dat halve werk. Ik wilde iets neerzetten waar wij met z’n allen trots op konden zijn.

Nu het project is geweest kan ik ook echt met trots en een lichte vorm van verbazing zeggen “WE DID IT”.  Kom op jongens, we hebben het gewoon geflikt. Wat zijn we een topteam, ik kan niet anders zeggen. Ik had nooit verwacht dat het zo’n succes zou worden en ik heb echt een geweldig middag gehad. Wat in eerste instantie een “Let’s get it over with” situatie was is veranderd in een “lifetime experience”, wie had dat nu kunnen dromen?

Ik had dit project voor geen goud willen missen, skippen of uitstellen. Ik ben blij dat we de situatie met beide handen hebben aangepakt en tot op de dag zelf hebben gevochten om er een succes van te maken. Iedereen in mijn klas, stuk voor stuk, allemaal harde werkers. Ik denk ook dat iedereen wel tijdens het project achter een kwaliteit van zichzelf is gekomen. Ik bijvoorbeeld dat ik het afstappen op random mensen toch stiekem wel heer erg leuk vind, een beetje een praatje maken. Dit was ook wel de ideale situatie aangezien het lekker weer was en een goeie sfeer dus iedereen was blij, daar werd ik ook blij van.

Ik ben trots op mijn lieve klasgenootjes en ik zeg “op naar de volgende uitdaging” (ik kan niet wachten om te zien wat we daarvan gaan maken).

Sla je vleugels

Mijn lieve vriendinnetje gaat weg, niet voor altijd, maar wel voor drie maanden. Ik heb haar nog nooit zo lang moeten missen. Haar vertrek (naar Engeland om precies te zijn) deed me denken de individualiteit. Je zult vast denken “individualiteit?”, maar ja, ja dat bedoel ik. Als ik iemand leer kennen en om die persoon begin te geven vind ik het lastig om los te laten, maar toch ben ik alleen. Dit bedoel ik niet op de zielige manier van :” ik blijf voor altijd alleen en ik heb niemand”, maar meer op de: “Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood dus wacht niet op anderen en kies je eigen pad” manier.

Kijk zij vertrekt binnenkort en gaat daar verder aan haar toekomst bouwen, ze gaat nieuwe dingen leren, nieuwe mensen leren kennen, ze gaat zelfstandiger worden, en ik? Ik blijf hier. Ik groei op mijn eigen manier hier weer verder, haar vertrek is voor mij ook een ervaring. Zoals ik al zei vind ik het lastig om andere achter me laten, maar als ik een grote persoonlijke groei mee maak, waarom zou ik dat dan blokkeren om te wachten op de ander?

Buiten dat ik wil dat iedereen met mij mee groeit, wil ik geen meeloper zijn. Ik wil niet diegenen in de klas zijn die “omdat niemand anders het huiswerk gemaakt heeft ik het ook maar niet doe” persoon zijn. Uiteindelijk moet ik voor mijn eigen toekomst zorgen. Ik heb straks mijn diploma en verlaat het ROC van Twente en dit zal ik alleen moeten doen, zonder de rest. Ik ga dan naar mijn volgende droom en naar mijn volgende uitdaging. Deze droom en uitdaging deel ik met niemand anders dan mezelf, maar ik mag mijn gevoel erbij wel delen.

Ik moet leren dat ik die droom en uitdaging best mag uitspreken, voor feedback en steun, maar ik moet hem zelf doen. Dat is voor mij een belangrijk iets. 7,5 miljard mensen op de wereld en die staan allemaal garant voor hun eigen passie, kunne en toekomst. We moeten het allemaal zelf doen, maar er zijn er niets voor niets zo veel van ons dus help elkaar ook en beetje en steun elkaar, zo wordt het behalen van die toekomst en je dromen alleen maar leuker en makkelijker.

Ik ga nu eerst mijn lieve stoere vriendinnetje uitzwaaien en haar alle geluk van de wereld wensen, Pleun ik ben trots op je en op jou keuzes, X

"WAT WIL IK NOU??"

Druk, zo ontzettend druk. Druk in mijn hoofd, druk in realiteit, druk in mijn doen en laten. Ik merk dat dat mezelf echt opvreet de laatste tijd, weetje waar ik druk mee ben? Met mijn toekomst. Klopt, je zult denken: “dat is iedereen toch?”, maar in mijn geval ligt het net wat anders. Vanaf jongs af aan wist ik altijd al wat ik wilde, ook al waren dit niet altijd dezelfde beroepen, iedere keer was ik weer vastberaden dat ik dat ging worden en werd dan ook heel boos als iemand zei: “Ja ja Pia en vorige week wilde je nog Kassière worden bij de Albert Heijn”, daarop zei ik altijd: “klopt, maar nu wil ik Circusartiest worden en dat wil ik echt heel graag, wacht maar af”.

Nou natuurlijk (en gelukkig) ben en word ik ook geen circusartiest, ik schreeuwde altijd maar ik word: “Dokter, politievrouw, dolfijnentrainer, spion, bakkerin, dierenverzorgster, sieradenverkoopster in India, medewerker bij de Multimate” en ga zo maar door.

Ambitieus was ik wel, dat kan ik mezelf wel geven, maar nu ligt dat wel ietsje anders. Omdat ik vroeger zo goed wist wat ik wilde (en daar zo vastberaden over was) is het voor mij nu heel gek om een een keer niet te weten wat ik wil. Wat ik nu studeer is “media” en dat vind ik heel erg leuk, maar ik vind het moeilijk om een onzekere toekomst in te stappen. Ik weet niet zo goed wat ik later word, het is niet dat ik zoals een student “fysiotherapie” een “fysiotherapeut” ga worden. Ik moet het maar op me af laten komen. Misschien wel een goede les voor mij, het eens een keer niet weten en maar gewoon aanzien en aannemen wat er op mijn pad komt. Het is ergens ook wel spannend. Ik ben ontzettend benieuwd naar waar ik over tien jaar sta, dat is eigenlijk een grote verassing. Als ik het op die manier bekijk is iedere dag eigenlijk een cadeautje dat ik open mag maken en ik kan iet wachten om te zien wat morgen me brengt.