Waarvan ik dacht het een rustige ochtend zou worden begon
het al lekker hectisch, ik had me weer eens verslapen, typisch, maar dat liet
ik mijn dag niet verpesten en ik rende mijn bed uit om me klaar te maken. De
trein zou halftien vertrekken dus ik moest haasten, we gingen een dagje naar
Amsterdam met de klas. Tegen die tijd dat ik volledig was aangekleed en
klaarstond checkte ik mijn telefoon en zag ik dat de rest van mijn klas
vaststond op Enschede centraal. Ik zou sowieso met een ander klasgenootje via
waar ik woon reizen, want dat scheelt me gewoon anderhalf uur extra reizen.
Toen we uiteindelijk allemaal compleet en wel in Amsterdam
waren miste we ook nog een de eerste beste metro naar het Rijksmuseum wat onze
eerste stop was. Eenmaal bij het rijksmuseum aangekomen was de rust gelukkig
weer wedergekeerd, de tour begon en ik was er geboeid van het mooi
karakteristieke gebouw met de prachtige kunst erin verborgen.
Voor mij was dit de eerste keer in het rijksmuseum en wat
was het een mooie ervaring, de prachtige kunst en de bijzondere verhalen achter
de kunst hebben me erg geboeid en ik stond versteld van wat het museum allemaal
in petto voor ons had.
De wereld draait door was het hoogtepunt, toen we eraan
kwamen kon je de ambiance al proeven, de sfeer was goed en we hadden er zin in.
Voor mij was het bijzonder omdat de tv-wereld een wereld is waar ik het liefst
later in wil werken, ik word zo blij van de gedachte. Toen Mathijs ons voor de
show toesprak verbaasde mij dat ook, hij was veel dan ik had verwacht. Hij
beloofde een klasgenoot van me een biertje met hem te drinken na de uitzending
omdat hij de schrijver “Gerard Reve” niet kende en dat vond Mathijs niet
kunnen. Mathijs wist niet dat deze jongen onderdeel was van een hele mediaklas
die op hem stonden te wachten na de uitzending.
Hij nam de tijd voor ons en bleek blij verrast te zijn dat
wij een mediaklas waren met een grote interesse in zijn vak. We hebben een
tijdje met hem kunnen praten en vele foto’s kunnen nemen. Hij is echt een
voorbeeld voor me, wat een topman.
Na de leukste selfie van het jaar ben ik als de wiederweerga
terug gerend naar de metro om mijn trein naar huis nog te halen. Half 12 lag ik
eindelijk in bed en het was lastig om in slaap te komen omdat ik zo blij was
dat ik eindelijk een van mijn grote voorbeelden had ontmoet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten