Een totaal vrije wereld. “Wij”, Nederlanders, en vooral wij
die met journalistieke kwesties te maken hebben, geloven dat we er in leven.
Niets staat ons werk of onze gedachten in de weg. Persvrijheid en niet te veel
geneuzel over regels, grenzen of normen. Een journalist wil tikken, op hun eigen
verknipte of geniale manier. Die regels, die kennen ze wel.
Een paar maanden lang mocht ik meelopen op een redactie voor de krant. Tussen de grijze mannen kwam ik, als onervaren naïeve student om de hoek kijken. Ik merkte al gauw een soort cultuur, dat overigens in elk gezelschap wel een beetje te vinden is. Iedere ochtend een kopje koffie, even bij elkaar zitten en bepalen wat er op de agenda staat. Er werd wel eens een pittige discussie gevoerd tussen hoofdredacteur en redacteur. Wat kan wel en wat kan niet? Op zo’n moment wordt gerefereerd naar eerder ervaringen en de regeltjes worden nadenkend naar boven gehaald. Echter, intuïtie is wat de meeste mensen daar gebruikten om een goed stuk te schrijven. De exacte regels van een leidraad wisten zij, net als wij, echt niet uit het hoofd.
Natuurlijk, het is de taak van de journalist om de lezer zo goed mogelijk te informeren, maar tegelijkertijd de privacy van bronnen te waarborgen. Dit kan nog wel eens tot de gevreesde ethische kwesties leiden. De democratie die in Nederland heerst is ook nog eens dubbel zo lastig, want daarin heeft de pers een behoorlijk grote vrijheid. Kijk maar naar de web en nieuwssite GeenStijl. Lang niet alles wat daarop staat wordt gewaardeerd. Toch slaan zij wel een bepaald soort spijker op de kop door te zeggen dat ethiek niet bestaat. “We zijn van mening dat er geen enkele 'ethiek' zou moeten gelden tegen het in beeld brengen van hoe de werkelijkheid er uit ziet. Dat klinkt namelijk niet ‘ethisch’, maar als censuur.”
Dat zijn dan weer woorden om over na te denken, geheel tegen de stroming in, zoals GeenStijl zichzelf graag presenteert in hun eigen vrije wereld.
Een paar maanden lang mocht ik meelopen op een redactie voor de krant. Tussen de grijze mannen kwam ik, als onervaren naïeve student om de hoek kijken. Ik merkte al gauw een soort cultuur, dat overigens in elk gezelschap wel een beetje te vinden is. Iedere ochtend een kopje koffie, even bij elkaar zitten en bepalen wat er op de agenda staat. Er werd wel eens een pittige discussie gevoerd tussen hoofdredacteur en redacteur. Wat kan wel en wat kan niet? Op zo’n moment wordt gerefereerd naar eerder ervaringen en de regeltjes worden nadenkend naar boven gehaald. Echter, intuïtie is wat de meeste mensen daar gebruikten om een goed stuk te schrijven. De exacte regels van een leidraad wisten zij, net als wij, echt niet uit het hoofd.
Natuurlijk, het is de taak van de journalist om de lezer zo goed mogelijk te informeren, maar tegelijkertijd de privacy van bronnen te waarborgen. Dit kan nog wel eens tot de gevreesde ethische kwesties leiden. De democratie die in Nederland heerst is ook nog eens dubbel zo lastig, want daarin heeft de pers een behoorlijk grote vrijheid. Kijk maar naar de web en nieuwssite GeenStijl. Lang niet alles wat daarop staat wordt gewaardeerd. Toch slaan zij wel een bepaald soort spijker op de kop door te zeggen dat ethiek niet bestaat. “We zijn van mening dat er geen enkele 'ethiek' zou moeten gelden tegen het in beeld brengen van hoe de werkelijkheid er uit ziet. Dat klinkt namelijk niet ‘ethisch’, maar als censuur.”
Dat zijn dan weer woorden om over na te denken, geheel tegen de stroming in, zoals GeenStijl zichzelf graag presenteert in hun eigen vrije wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten