"Iedereen had respect voor de man die net zijn vrouw was verloren"

Ik sprak afgelopen week een man, ik was aan het werk en was bezig met het vullen van de boekentorens toen hij op mijn schouder tikte. Zodra ik me omdraaide wist ik wie hij was, Theo. Hoewel het een aangename verassing was, voel ik me toch altijd een beetje down als hij langskomt. Ik zal het even uitleggen, ongeveer anderhalf jaar geleden is er een vreselijk ongeluk gebeurt voor de stoep van de plek waar ik werk. Een automobilist had zijn auto tegenover de zaak geparkeerd, zonder te kijken of de kust veilig was had hij de autodeur opengezwaaid wat er voor zorgde dat een zestig jarige vrouw er tegen aan fietste.

De vrouw viel ontzettend ongelukkig en was zwaargewond. Rond het tijdstip dat het gebeurde was ik zelf niet aan het werk, maar mijn collega's wel. Groenlo, heeft een regel dat iedere ondernemer binnen de grachtengordel een BHV cursus moet hebben gedaan, dus de eerste hulptroepen waren snel gevonden. Men begon met reanimeren en zorgde dat de vrouw niet doodbloedde, terwijl een omstander 112 belde en andere omstanders auto's tegenhielden en de weg versperden. Er heerste grootte paniek, dus mijn collega's hielpen mensen om te kalmeren, brachten bekertjes water rond en belde Theo. Bijna iedereen in Groenlo kent elkaar, een echt "ons kent ons" stadje, dus de familie van de vrouw was snel te achterhalen.

Iedereen zette zich in om het leven van deze vrouw te redden, maar ze was zo ongelukkig gevallen dat het niet meer mocht baten. Tegen die tijd dat Theo ter plekke was, was zijn prachtige vrouw overleden.

Theo was door zijn knieën gezakt en op straat gaan huilen, mijn collega's hebben hem mee naar binnen genomen terwijl het ambulancepersoneel zijn vrouw meenamen. Ze hebben hem getroost en gesteund en contact opgenomen met de kinderen van het stel. Het was een vreselijk drama, ook omdat ons stadje zo klein is en er eigenlijk nooit echt wat gebeurd. Er was veel lokale pers aanwezig.

Het mooiste moment was dat toen Theo naar buiten kwam en naar de pers liep en vriendelijk verzocht of ze alsjeblieft voor een keer het respect wilde hebben geen foto's te maken, want zijn vrouw had zo'n vreselijke hekel aan aasgierige journalisten die van ieder drama profiteerde, dat alle fotografen hun camera naast zich lieten zakken. Dit is een andere kant, er wordt niet altijd alles gedaan voor de beste scoop. Deze fotografen zijn ook maar mensen, en stuk voor stuk hadden ze respect voor Theo.

Iedere keer als ik dit verhaal vertel krijg ik weer kippenvel, zo'n mooi moment. Theo is een vechter en het gaat goed met hem. Een keer in de maand komt hij gezellig naar de winkel een babbeltje maken. Vroeger kwam hij vaker, maar hij is een tijdje geleden verhuist omdat hij niet helemaal meer voor zichzelf kan zorgen. Theo is een held met het geluk dat hij nog iedere dag uit het leven haalt, en met de terugblik dat op de dag van onheils iedereen respect had voor de man die zojuist weduwnaar was geworden, laat dat zien dat we allemaal maar een mens zijn. Niet alles draait om het beste verhaal en de mooiste foto's, nee, die dag draaide om de man die net zijn vrouw was verloren, toen maakte het even niet meer uit wat voor werk je had en stond iedereen even stil.