De wereld in kleinere werelden.

Eigenlijk zijn er allemaal aparte wereldjes in deze wereld. Zelfs wereldjes in wereldjes. Ik denk daar over na. In welk wereldje hoor ik? En in welk wereldje ben ik niet meer stoer of leuk? 

Ik kijk in de spiegel en denk bij mezelf: “ Jeetje, wat ben je lekker bezig Jess. Ik ben kei druk en moe en het is te zien ook. Een bewijs van mijn supermegadrukkebelangrijke bestaan. 

Maar is het werkelijk wel zo goed? Eigenlijk moet ik gewoon gaan douchen, laptop dichtklappen, mobiel op vliegtuigmodus (overigens een fijne methode om écht even niet gestoord te worden, want niks komt binnen) en dan naar bed gaan en morgen later opstaan. 

Maar ook hier begin ik weer eens over na te denken. Tja waar denk ik niet over na. In ieder geval vond ik het een interessante gedachte. 

Blijkbaar denk ik dat drukte geassocieerd is (gevolg: de lijk-look en de hele dag moe zijn) met succes. Ik ben druk dus ik ben succes aan het creëren. Daarom klaagt jan en alleman ook allemaal over hun te volle rooster, te vele huiswerk en de overuren die ze draaien op hun kantoorbaan. 

Het is een statussymbool, druk zijn. Wie druk is, is cool, ambitieus, doorzetter en boven alles: Lekker bezig.

Wie niet druk is vinden we eigenlijk een loser. Wat doet die gene in hemelsnaam de hele dag? Heeft die geen leven? 

Maar ikzélf ben eigenlijk de “loser”. De loser die megasuperdruk is en vergeet te Netflixen. Met vervolg dat ik dus niet mee kan praten in de Netflix wereld. Eigen schuld. Had ik maar moeten Netflixen inplaats van slapen. Want dat is het leven, toch? We moeten met andere meepraten. En zo zijn er dus allemaal kleine wereldjes in onze wereld. 

Het is een wonder dat we überhaupt nog alles aan kunnen in onze samenleving met onze eigen regeltjes.