Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering

Het leven is een aaneenschakeling van positieve en negatieve momenten. En ik? Ik ben door mijn maandelijkse portie positiviteit heen. Misschien heb ik mijn abonnement niet verlengd afgelopen maand en krijg ik nu een boos mannetje voor de deur dat tegen mij gaat schreeuwen. 

Hoe dan ook, negativiteit. Dat is niet hoe mijn weekend vorige week begon om eerlijk te zijn. Na een korte redactiedienst stapte ik op de trein naar Kampen. Eenmaal daar aangekomen mocht ik mijn 7 maand oude nichtje uit haar bedje halen. Maar toen ik maandagmorgen veel te serieus uit bed werd gehaald wist ik dat het raak was. Oma was er niet meer. Overleden op 79-jarige leeftijd in haar slaap na een week niet te hebben gegeten. 

De afgelopen week heb ik mogen ervaren hoe iedereen omgaat met het fenomeen
'de dood'. Een van mijn tantes kon het niet helemaal bevatten. Tenminste dat is wat ik denk omdat ze letterlijk alles heeft gefotografeerd tijdens de condoleance. Onder deze foto's zat ook een foto van mijn oma net voordat ze in haar kist is gelegd. Toen ik eindelijk de moed had opgebracht om te vragen waarom zei ze: "Voor later." Maar waarom voor later? Ik wil mijn oma echt niet herinneren hoe ze daar ijskoud en levenloos in die kist lag. Ik wil haar herinneren hoe ze was. Mijn Twentse tutor. Want het is dankzij haar en mijn talloze bezoekjes aan het mooie Haaksbergen dat ik vloeiend plat kan praten. 

Ja, ik vind het raar dat mijn tante die foto's heeft gemaakt. Desondanks veroordeel ik haar niet. Iedereen gaat op een andere manier om met de dood. Omdat ik haar al mijn hele leven ken weet ik dat de klap pas over een tijdje bij haar aankomt. En misschien biedt het haar dan troost dat mijn lieve oma er op haar sterfbed beter uitzag dan ze het hele afgelopen jaar in het verzorgingstehuis heeft gedaan. Ze doet het tenminste altijd nog beter dan ik. Want ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat dat rotgevoel wel wegtrekt als je je bezig houdt. Dat je de tranen wel kan verbergen voor iedereen tot je weer thuis in je kamer zit. Al is dat de laatste tijd niet zo. Dus misschien ga ik wel een keer kijken, naar die foto's en pak ik er een fotoboek bij. Want damn, mijn oma heeft geen makkelijk leven gehad maar ze heeft wel negen geweldige kinderen op de wereld gezet.