Ookal leven we in Nederland en zijn dingen goed geregeld, het is niet gratis allemaal. Je wordt elke dag bewust gemaakt van het feit dat je slecht eten eet: plofkip, vlees met antibiotica, E-nummers, noem maar op. Dat je kleding wordt gemaakt door loonslaven uit derdewereldlanden, voornamelijk in Azië, en Afrika, dat we de wereld en de atmosfeer kapot maken met onze uitstoot en ons consumentisme, dat we slecht zijn voor vrouwen, kinderen, vluchtelingen, dat Zwarte Piet moet worden afgeschaft, dat God niet bestaat, dat we onder controle worden gehouden door een superrijke elite, dat we er niet bijhoren als we niet naar de duurste feestjes gaan, de mooiste kleren dragen, niet veel vrienden hebben op Facebook, als er niks is dat ons uitzonderlijk maakt.
Daarnaast moeten we leren omgaan met het feit dat we maar een miliseconde op deze aarde rondlopen en dat we allemaal sterven. Dan moeten we de wereld nog zien en vooralv eel reizen, maar het lieft niet met het vliegtuig (slecht voor het milieu) en naar plekken waar nog niemand is geweest. Dat doen we om te 'onthaasten' van onze gestresste levens, maar omdat we niet goed genoeg onthaasten worden we weer gestresst van de tegenvallende hoge verwachtingen. Alle spullen die we meenemen moeten constant in de gaten gehouden worden. Iedereen wil wat van je, overal is reclame. Zelfs in dromen wordt straks geadverteert. Iedereen wil geld aan je verdienen. Een eigen identiteit lijkt zo ver uit het zicht. Dit is wel een heel nare afspiegeling van de wereld. Soms moet je dit soort troep even uit je hoofd halen en op papier gooien.
Mijn opa, Opa de Wolf is alleen 90 geworden omdat zijn levensmotto is 'niet mokken'. Ik vroeg het hem laatst, tijdens zijn 90e verjaardag: 'Hoe bent u zo oud geworden?'. Niet mokken dus. Maar mokken is niet het zelfde als je bewust zijn van de feiten. En die zijn dat je goed moet oppassen, want er willen een heleboel mensen geld aan je verdienen.
Oke. Genoeg. Laten we het eens hebben over de kansen die voor ons klaarliggen. Ik hoorde laatst een show op de radio, iets van een 'interview halve marathon' vroeg in de ochtend op de VPRO. Die ging over een vent die Arabisch had gestudeerd, geen werk had en iets met journalistiek wilde doen. Wat deed hij vervolgens? Hij nam twee maanden vakantie in Egypte en omstreken. Mocht hij in die tijd een artikel gepubliceerd krijgen, dan zou hij blijven. Uiteindelijk lukte het hem, na lang doorzetten, om een stuk in de krant te krijgen. Een Arabische krant. Hij schreeft toen hier en daar wat stukjes als freelancer. De Arabische lente was zojuist van start gegaan, met de opstanding op het Tahirplein in Egypte als startschot. (Weet je nog? Mubarak enzo.)
Dat was voor hem bingo, want, genoeg om over te schrijven. Bij de Trouw hield de Midden-Oosten correspondent er mee op. Die functie wilde hij wel vervullen, en het lukte hem. Hij is meer dan zeven jaar in het Midden-Oosten gebleven om verslag te doen van alles wat daar gebeurd. Zomaar, uit zichzelf. Ik heb diep respect voor deze man. Remco Andersen heet hij trouwens. Luister hier naar zijn inspirerende verhaal.
Mocht je nou denken: 'Help Sieme ik wil niet naar het Midden-Oosten wat moet ik doen'. Nou doe het volgende en heel vaak:
Ontspan door je schouders te laten zakken en door je neus te ademen en je buik uit te zetten. Ga rechtop zitten. Doe je ogen dicht. Zit een paar seconden stil. Haal diep adem door je neus en blaas uit door je mond. Op een gegeven moment ga je dan wel weer weten wat je wil enzo. Probeer maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten